Μετά τη βροχή (1)

Αναδημοσιεύμουμε το άρθρο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΟΣΑΤΟΥ "Μετά τη βροχή" από την "Ελευθεροτυπία της 28/07/2009

(φωτογραφία: Έλιοτ Έργουιτ, 1962)

«Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να μπορεί να γίνει πιο ανοικτός, πιο ευρύχωρος και ανεκτικός σε απόψεις, χώρος κριτικής και διεισδυτικής σκέψης, πεδίο προγραμματικών συνθέσεων και κινηματικών δράσεων, ριζοσπαστικών παρεμβάσεων στα συμπτώματα της καθολικής κρίσης που βιώνουμε»

(Σημείωση αρθρογράφου: Δηλαδή τίποτε)

Οι ποιητές, οι φιλόσοφοι, ακόμη και οι βασιλιάδες του παλιού παλιού καιρού ήταν ποιμένες, γεωργοί, ναυτικοί, υφαντές, τεχνίτες. Ετσι ο λόγος τους, ακόμη και ο σκληρός αλλά συνθετικός λόγος της πολιτικής εξουσίας, έβγαινε από τα πράγματα, είχε ρυθμό, έλεγε την αλήθεια και εμπεριείχε την κάθαρση.

Αργότερα, όταν οι κοινωνίες μετεξελίχθηκαν, λόγω οικονομικών αλλαγών, οι άνθρωποι πήραν δούλους, σταμάτησαν να δουλεύουν με τα χέρια, να έχουν άμεση επαφή με τα πράγματα και έτσι άρχισε ο λόγος τους να βγαίνει από τα λόγια. Να χάνει τη γήινη φρεσκάδα του, την αλήθεια του, το ήθος και έτσι ήρθε η παρακμή του ζωντανού λόγου.

Λόγος που ακούγεται χωρίς να λέει τίποτε, πλαδαρός, πλατύς, χυμένος, ξέπνοος, θολός, αλαζονικός, μεγαλοπρεπής χωρίς αξιοπρέπεια, εντέλει αστείος σαν τον εισαγωγικό υπότιτλο, εδάφιο από κείμενο γνωστού στελέχους του ΣΥΝ, που κι αυτό προσπαθεί να βάλει ένα λιθαράκι στην ανακατανομή ισχύος των μηχανισμών που επιχειρείται στο υπέδαφος του ΣΥΝ αμέσως μετά τις ευρωεκλογές.

- Μα τι έπαθαν αυτοί οι φίλοι και σύντροφοι της νιότης μου, μια σειρά (κάποτε) θαυμάσιοι άνθρωποι;

- Τόσο βαθιά μπορεί να φτάσει λοιπόν η αίσθηση εξουσίας των συστημικών μηχανισμών;

- Τόσο στα σκατά μπορεί να σε πετάξει η γραφειίλα ώστε με τη σειρά του να σε χέσει ο κόσμος νομίζοντας πως βρίσκεται στον απόπατο;

Ε, ναι!

Η ασύλληπτη προφάνεια των κειμένων, η απουσία ημιτονίων που προσδίδουν νόημα στον λόγο της Αριστεράς, η διαχείριση των ασημαντοτήτων, η βλακεία της ποσότητας (αυτή η νέα θηριώδης μορφή λογοκρισίας), η κατάπνιξη του ενός στο μηδέν του πολτού, η υποκατάσταση της πραγματικότητας από το αρχείο της, το σβήσιμο από τους ορίζοντες των γεμάτων φεγγαριών και των ροδόχροων έως ιωδών ηλιοβασιλεμάτων (αυτών των βαθιά ποιητικών σημάτων της Αριστεράς) συνεπλέξαν τα νήματα της πολιτικής με τα νάματα της γλώσσας, καθώς και τους δεσμούς της αποπολιτικοποιημένης γλώσσας με την καθεστωτική άπνοια.

Φρίκη.

Και όλα οδήγησαν στο ταμείο, αφού η κοινωνία, που ήθελε να ταυτιστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αρνήθηκε εν πλήρει συνειδήσει του γεγονότος πως άνθρωποι με σβησμένα πρόσωπα αγωνιούσαν μόνο και μόνο για την τιτλοποίησή τους ή απλά αναζητούσαν απεγνωσμένα το βαθύ οικογενειακό παρελθόν που θα ερμάτιζε τη ρηχή τους ύπαρξη.

Ολα έχουν την εξήγησή τους. Και όχι τη διαχείρισή της, αγαπημένε μου πρόεδρε, που δεν είναι καθόλου σημαντική. Σε όλη την ευρωπαϊκή Αριστερά εδώ και χρόνια, μόνο διαχείριση ασημαντοτήτων γίνεται. Ασημαντοτήτων που ακυρώνουν την κατάβαση στον απύθμενο δρόμο της τυφλότητας τον οποίο καλείται να κατέλθει η Αριστερά και αυτή αρνείται μονίμως και επίμονα.

Δύσκολη η κατάβαση, μα μοναδικά αναγκαία.

Συνελόντι ειπείν για όσους δεν κατάλαβαν:

Ο Αλέκος Αλαβάνος, μετά την έξοχη αποχώρησή του στο προηγούμενο συνέδριο και αφού δεν κατάφερε τότε να πάρει μαζί του στον Αδη τους επετηριδιστές (τι λέξη κι αυτή) του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσ. ώστε να λειτουργήσει η γενεαλογία της ρωγμής στον ΣΥΝ, δραματοποίησε τώρα την κατάσταση για να δημιουργηθούν συνθήκες, ρωγμές, ορύγματα, ποτάμια, χείμαρροι και να μπει ορμητικά η κοινωνία της Αριστεράς στο παιχνίδι. Και στον ΣΥΝ στήσανε χαρακώματα και αμύνονται όλοι εφευρίσκοντας απίθανα επιχειρήματα, γράφοντας απίθανα κείμενα και αναφέροντας απίθανες αιτιάσεις.

Rosebud! (2)

Ή αλλιώς;

Στο ταμείο. (3)

(1). Από την ταινία του Μίλκο Μαντσέφσκι
(2). Από την ταινία «Πολίτης Κέιν»
(3). Από ατάκα επιθεώρησης.

ΣΥΡΙΖΑ: Το στοίχημα μπορεί να κερδηθεί

Η κρίση που ξέσπασε στο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ευρωεκλογές της 7^ης Ιουνίου μετέτρεψε ένα ατυχές εκλογικό αποτέλεσμα σε πολιτική πανωλεθρία. Το 4,7% βαφτίστηκε «ταπεινωτικό» και, μέσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα κατάθλιψης, δόθηκε η αφορμή για να εκδηλωθούν οι πλέον προβληματικές πολιτικές τάσεις του χώρου ΣΥΡΙΖΑ: υπερβολές, άκρατος υποκειμενισμός, συντηρητικά αντανακλαστικά, ακόμα και αντιδεοντολογικές συμπεριφορές. Την εποχή της δημοσκοπικής ανόδου, είχαμε προειδοποιήσει ότι οι φούσκες των δημοσκοπήσεων μοιάζουν πολύ με αυτές του χρηματιστηρίου. Κατηγορηθήκαμε τότε ως ηττοπαθείς γιατί επισημαίναμε ότι τα νούμερα των δημοσκοπήσεων είναι αναντίστοιχα με τους αριθμούς της πραγματικότητας, έτσι όπως αυτοί εκφράζονται στην πολιτική στράτευση, τη διαθεσιμότητα στη δράση, καθώς και την κοινωνική γείωση του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικά η πραγματικότητα αποδείχτηκε ισχυρότερη των δημοσκοπήσεων και εμείς πέσαμε να πεθάνουμε γιατί χάσαμε το 18%, που ποτέ δεν είχαμε.

Το κραχ

Από το βράδυ των εκλογών και μετά, τα ΜΜΕ υποκατέστησαν πλήρως το δημόσιο χώρο της Αριστεράς, με τα στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ να αμφισβητούν όχι μόνο την πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την ίδια του την ύπαρξη. Και ενώ σύντροφοι και συντρόφισσες σε όλη την Ελλάδα επιχειρούσαν να διερευνήσουν τα αίτια του κακού αποτελέσματος και αυθόρμητα αναζητούσαν τους τρόπους και τις διαδικασίες για να προχωρήσει το κοινό μας εγχείρημα, η υποβολή παραίτησης του σ. Αλαβάνου μετέτρεψε στο σπάσιμο της φούσκας σε πραγματικό κραχ. Ο Αλέκος Αλαβάνος έχει τη δικιά του (μεγάλη) συνεισφορά και στην αριστερή στροφή του ΣΥΝ και στη διατύπωση ενός πολιτικού λόγου έξω από τα ξύλινα στερεότυπα της παραδοσιακής Αριστεράς. Εντούτοις, η δημόσια απαξίωση του Αλέξη Τσίπρα, η παραίτηση την ώρα που απαιτούταν η μέγιστη συσπείρωση, η προσπάθεια υπόδειξης εξιλαστήριων θυμάτων για το ατυχές αποτέλεσμα, καθώς και η εκ των υστέρων (γιατί την ώρα που έπρεπε δεν είχε λεχθεί τίποτα) κριτική σε επιλογές τις οποίες και ο ίδιος συνδιαμόρφωσε, τραυμάτισαν σοβαρά τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, η παρέμβαση Αλαβάνου λειτούργησε ως θρυαλλίδα μιας αλυσίδας εκρηκτικών επιλογών όπως η συγκέντρωση μπροστά στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ και η απαράδεκτη στοχοποίηση στελεχών της νεώτερης γενιάς. Το ευτύχημα είναι ότι χάρη στις νηφάλιες παρεμβάσεις πολλών πλευρών, τα χειρότερα αποφεύχθηκαν, και ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί το δικαίωμα του στην ελπίδα.

Τα αίτια

Η ελπίδα όμως δεν υπηρετείται με τη φυγή προς τα μπρος, αλλά με τον ψύχραιμο απολογισμό της προηγούμενης περιόδου μακριά από υποκειμενισμούς και σκοπιμότητες. Από τη μεριά μας θα θέλαμε να συνεισφέρουμε στη συζήτηση σημειώνοντας επιγραμματικά τα κυριότερα σημεία στα οποία δεν πήγαμε καλά το προηγούμενο διάστημα.

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλωστε και η ευρωπαϊκή Αριστερά σχεδόν στο σύνολο της, δεν μπόρεσε να δώσει πειστική απάντηση στην κρίση. Αποδειχτήκαμε ασαφείς και αντιφατικοί απέναντι στο κεντρικό ερώτημα της συγκυρίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι ακόμα και αν τα κάναμε όλα περίφημα, θα κερδίζαμε εμείς από την κρίση και όχι η Άκρα Δεξιά (ιστορικά οι κρίσεις σπανίως ευνοούν την Αριστερά…). Εντούτοις, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι δεν πράξαμε καν τα στοιχειώδη τόσο στο επίπεδο του πολιτικού λόγου όσο και σε αυτό της κινηματικής δράσης αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο στις πλέον αντιδραστικές δυνάμεις.

2. Το διαρκές μπρος-πίσω σχεδόν σε όλα τα θέματα, ουδετεροποίησε τις θέσεις μας και μας οδηγούσε σε απώλειες τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά. Την ώρα που διακηρύτταμε τη στήριξη μας στην εξέγερση του Δεκέμβρη, η κοινοβουλευτική ομάδα έκανε ημερίδα για τον… εκδημοκρατισμό της Αστυνομίας και ο Αλέξης Τσίπρας καταδίκαζε το μυριόστομο «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι». Την ώρα που αποκλείαμε τη συνεργασία με το νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ, δηλώσεις των Ανανεωτικών και του Αλέκου Αλαβάνου κρατούσαν διαρκώς την πόρτα ανοιχτή. Την ώρα που φωνάζαμε ότι είμαστε διαφορετικοί από όλους τους άλλους, η εσωτερική φαγωμάρα και οι προσωπικές στρατηγικές έπειθαν για το αντίθετο. Την ώρα που ο σύντροφος Τσίπρας εκλέχτηκε με μια πανίσχυρη εντολή για να φέρει στο πολιτικό προσκήνιο την επισφάλεια, το 16, και τη Γένοβα, έδωσε την εντύπωση ότι στην πορεία παγιδεύτηκε στο τέλμα του συστήματος-Συνασπισμός. Με δυο λόγια, χάσαμε τους μετριοπαθείς που θεώρησαν ότι υιοθετήσαμε αριστερίστικες στάσεις, χάσαμε και τους ριζοσπάστες που θύμωσαν γιατί τα μαζέψαμε.

3. Η απουσία εσωτερικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίαςκαθώς και η συστηματική αγνόηση των συντρόφων -ισσών που δεν ανήκουν σε κάποια συνιστώσα, οδήγησαν στην απομάκρυνση από το εγχείρημα ενός δυναμικού που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του.

4. Το αντάρτικο των Ανανεωτικών πήρε από ένα σημείο και μετά τις διαστάσεις ανοιχτής υπονόμευσης, πράγμα που επέτεινε τη αποσυσπείρωση (αλλά όχι στο βαθμό που ισχυρίζονται κάποιοι).

Για μας, είναι προφανές ότι τα αίτια της αποτυχίας πρέπει να αναζητηθούν στις πολιτικές αστοχίες ενάμισι χρόνου και όχι στις είκοσι μέρες της προεκλογικής περιόδου. Η πολιτική (τουλάχιστον για την Αριστερά) δεν μπορεί να συρρικνωθεί στην αποτίμηση σλόγκαν και την ανάλυση δημοσκοπικών δεδομένων. Η πραγματική αμηχανία της προεκλογικής εκστρατείας δεν αποτέλεσε παρά αντανάκλαση της στρατηγικής αμηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Από εδώ και πέρα

Έχοντας προσπαθήσει να σκιαγραφήσουμε σε αδρές γραμμές τα κατ’ εμάς αίτια της εκλογικής αποτυχίας, θα πρέπει τώρα να σταθούμε (εξίσου συνοπτικά) και σε ορισμένα βασικά στοιχεία της από εδώ και πέρα πορείας του ΣΥΡΙΖΑ.

1. Κατ’ αρχάς, είναι απολύτως αναγκαίος όρος ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ η αταλάντευτη επιμονή στην αριστερή γραμμή. Σε μια συγκυρία όπου διαρκώς περιθωριοποιούνται νέα κοινωνικά κομμάτια και το πολιτικό σύστημα έχει φτάσει στον ναδίρ της αξιοπιστίας του, η Αριστερά μπορεί να υπάρξει και να μεγαλώσει μόνο ως κοινωνικά ανταγωνιστική και αντισυστημική δύναμη. Μια δύναμη που συμβάλλει στην οργάνωση της αντίστασης «των από κάτω» και ταυτόχρονα προβάλλει, ένα πρότυπο πολιτικής που θεμελιώνεται στην εν σώματι συμμετοχή των υποκειμένων. Μια τέτοια πολιτική όχι μόνο μπορεί να σφυρηλατήσει μια κοινωνικά υπολογίσιμη Αριστερά, αλλά, με την πάροδο του χρόνου, μπορεί και να αποτελέσει εφαλτήριο ένας νέου αριστερού ηγεμονικού σχεδίου. Το παραμικρό φλερτάρισμα με κεντροαριστερά σενάρια ή (και) ακόμα και η πιο μικρή απομάκρυνση από τα κινήματα, θα μας οδηγήσει στον αφανισμό που υπέστη η Κομμουνιστική Επανίδρυση στην Ιταλία. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα στεριώσει μόνο πάνω στο στέρεο έδαφος των αντιστάσεων και όχι στην κινούμενη άμμο του κυβερνητισμού, με εμπιστοσύνη στα πολλαπλά πρόσωπα της ανατροπής, μη υποτασσόμενος στα κελεύσματα των ΜΜΕ.

2. Πρέπει να προχωρήσουμε το ταχύτερο στο σχέδιο της «συριζοποίησης». Συριζοποίηση, όμως, δεν σημαίνει ούτε την αναπαραγωγή αρχηγικών μοντέλων, ούτε και τη διαμόρφωση στενών αντιδημοκρατικών διευθυντηρίων. Αντιθέτως, σημαίνει μεταβίβαση της ισχύος από τη Γραμματεία στα μέλη, δημιουργία τοπικών, θεματικών και κλαδικών επιτροπών από τις οποίες, με δημοκρατικές διαδικασίες και πλουραλισμό, είναι αναγκαίο να προκύψουν ισχυρά πανελλαδικά όργανα που θα παίρνουν τις αποφάσεις, Σημαίνει, επίσης, συντονισμό της προς τα έξω εμφάνισης μέσω της (διαρκώς αναβαλλόμενης ) δημιουργίας γραφείου τύπου, υπαγωγή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στη Γραμματεία, οριστική ρήξη με την πολιτική των προσωπικών εμπνεύσεων.

3. Είναι επείγον να αναληφθούν εξωστρεφείς πολιτικές πρωτοβουλίες μεγάλης κλίμακας τόσο για τους μετανάστες όσο και για την κρίση. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ το διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρι την Πανελλαδική τον Οκτώβριο, παραμείνει εγκλωβισμένος στη συζήτηση για τα εσωτερικά του, δεν θα μπορέσει να αναστρέψει την κοινωνική ερήμωση που φέρνει νη φτώχεια και ο ρατσισμός. Πρέπει τώρα να μπει ανάχωμα στα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών, πρέπει τώρα να δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τη μάχη ενάντια στην Άκρα Δεξιά, πρέπει τώρα να βάλουμε φραγμό στην περαιτέρω φαλκίδευση των κοινωνικών δικαιωμάτων και τη γιγάντωση της ανεργίας.

Τις τελευταίες ημέρες χάσαμε πολύ έδαφος, αλλά μπορούμε ακόμα να κερδίσουμε το στοίχημα.

Ομάδα Ρόζα

26/06/2009

Επόμενο βήμα η αυτοθέσμηση του ΣΥΡΙΖΑ

δημοκρατία,
αυτοοργάνωση,
χειραφέτηση.


Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλά πράγματα, τόσα όσα και τα «πράγματα» με τα οποία ασχολείται. Ουσιαστικά είναι μια σχέση υπεράσπισης των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών που μετατρέπονται καθημερινά σε εμπόρευμα. Είναι από τα κοινωνικά πεδία που οργανώνονται οι αγώνες μας. Και πιο συγκεκριμένα τα πεδία της μισθωτής εργασίας, της τοπικής αυτοδιοίκησης και των κοινωνικών κινημάτων. Παράλληλα τα πεδία της θεωρητικής αντιπαράθεσης είναι τα ίδια τα πεδία που αναγνωρίζονται και οργανώνονται οι αγώνες,ενώ το πεδίο που οργανωμένα παράγεται θεωρία, είναι η πολιτική οργάνωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οργανωμένος δημοκρατικά είναι όλα αυτά.

Αν θέλουμε ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει δυνατότητα οργάνωσης της κοινωνικής αντίστασης και σοβαρής πολιτικής παρουσίας-παρέμβασης στη Βουλή, οφείλει να διερευνηθεί ώστε να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία και αν δεν θέλουμε η μαζικοποίηση που θα προκύψει να γραφειοκρατικοποιηθεί και να αλλοτριωθεί, θα πρέπει όλος ο πολιτικός οργανισμός να λειτουργεί δημοκρατικά, ολομελειακά, δικτυωμένος πανελλαδικά, με μικρή κάθετη και μη ιεραρχική δομή. Η συνέλευση πόλης (όταν υπάρχουν περισσότερες από μια πολιτικές κινήσεις), η τοπική κίνηση-συνέλευση και οι θεματικές πρέπει να έχουν αμεσοδημοκρατικό χαρακτήρα και να δίνουν την εδαφική διάσταση του εγχειρήματος. Η αυτοθέσμιση του ΣΥΡΙΖΑ ή θα περνάει μέσα από τα κοινωνικά πεδία και από εκεί στην πολιτική συγκρότηση-οργάνωση, ή θα περιοριστεί σε μια κακόγουστη αναπαράσταση.

Στη Θεσσαλονίκη, από τον Ιούνιο, αποφασίσαμε να λειτουργούμε με συνέλευση πόλης (μια φορά το μήνα-δίμηνο), διαμερισματικές-τοπικές κινήσεις, γραμματεία, συντονιστικό, θεματικές και κάθε φορά που οργανώνεται μια καμπάνια, διαδήλωση, εκδήλωση ορίζεται και μια ομάδα για την διεκπεραίωση των τεχνικών ζητημάτων. Και όλες αυτές οι διαδικασίες-όργανα είναι άμεσοδημοκρατικές και ανοιχτές. Αυτή η επιλογή έδωσε τη δυνατότητα συμμετοχής ενός κόσμου που ενώ δεν είναι σε καμία συνιστώσα θέλει να είναι ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Μαρξ είπε ότι η «χειραφέτηση των εργαζομένων είναι υπόθεση των ίδιων» και κάπου αλλού έγραψε ότι είμαστε ριζοσπάστες γιατί στρεφόμαστε στην αιτία του προβλήματος δηλαδή στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος χειραφετήται μέσα στην κοινωνία, σε αγώνες, συλλογικά, δημοκρατικά και όχι ευκαιριακά και μέσω της μετάθεσης της εξουσίας σε άλλους. Καθότι χειραφέτηση δεν νοείται δίχως συνείδηση.* Όλα αυτά θα εξυπηρετήσουν τη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ παντού, σε όλη τη χώρα και είναι μια ευκαιρία να το δοκιμάσουμε πανελλαδικά.

Ο κόσμος που μας ψήφισε δεν το έκανε κατά λάθος, αφού το ψηφοδέλτιο δεν έμοιαζε με άλλο, γι’αυτό και εμείς οφείλουμε να συμβάλλουμε οργανωμένα στη συγκρότηση «χώρων υποδοχής». Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρξει ως συλλογικότητα, όλος αυτός ο κόσμος θα μείνει σκέτα ψηφοφόρος και όχι μόνιμος. Μπορούμε να λειτουργούμε με συνελεύσεις που θα ενταχθούν οι ανεξάρτητοι, δημιουργώντας με τις συνιστώσες ένα δημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ. Έχοντας τα «γραφεία-στέκια», το εσωτερικό (ηλεκτρονικό και έντυπο) δελτίο που θα καταγράφονται οι εμπειρίες και οι αποφάσεις των οργανώσεων, πολιτικό-θεωρητικό έντυπο, τη θεσμική ένταξη των βουλευτών στις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, τη διακριτή μορφή τόσο στο τοπικό όσο και στο πανελλαδικό τοπίο. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα διευρύνεται επηρεάζοντας στην κατεύθυνση ευρύτερης ενότητας της Αριστεράς με όρους δημοκρατικούς και όχι ευκαιριακούς, δίχως να ακυρώνεται η αυτονομία των συνιστωσών

Ας το γενικεύσουμε, γιατί χρειαζόμαστε έναν άλλο κόσμο, επειδή αυτός ο κόσμος δεν είναι πολιτισμένος, αλλά η αλλοτρίωση του. Μπορούμε.

Καρανίκας Νίκος
ΣΥΡΙΖΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Υ.Γ.1: Μπορεί να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ δημοκρατικός και ριζοσπαστικός αρκεί να μην κυριαρχήσει ο κομματικός πατριωτισμός των οργανώσεων, ο πρώτος στη σειρά οπορτουνισμός των αριστερών κομμάτων-οργανώσεων.

* Συνείδηση είναι η οργάνωση της ενεστώσας αισθητής εμπειρίας» (1)
Γ.Χειμωνάς, Έξι μαθήματα για το λόγο


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτό το κείμενο που μας έστειλε πρόσφατα ο σ. Καρανίκας παρουσιάστηκε στην 1η Πανελλαδική Σύσκεψη. Το αναδημοσιεύουμε για να δείξουμε ότι από τότε δεν έχουν προχωρήσει και πολλά πράγματα. Ας είναι καλά τα ...επιτελεία μας!
ΕΟΣ (Ενωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ)

Το μετέωρο βήμα του ΣΥΡΙΖΑ και η κρίση των ημερών

H συζήτηση που άνοιξε και συνεχίζεται βάσει και των δύο προτάσεων της προηγούμενης ανάρτησης, έφερε στο προσκήνιο μιαν απλή αλήθεια:

Ότι το πρόβλημα στην πραγματικότητα δεν βρίσκεται στον Συνασπισμό όπως πχ τεχνηέντως προσπαθεί να αποδείξει η ΚΟΕ, αλλά στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και σε όσους κωλυσιεργούν το άνοιγμά του στην κοινωνία με μέλη και διαδικασίες όπως πχ, όλως τυχαίως (;) η ΚΟΕ αναμεταξύ άλλων!

Η ευκαιρία που ορισμένες ομάδες άδραξαν νομίζοντας ότι έτσι θα παρατείνουν την ασάφεια και θα ρίξουν αλλού τις ευθύνες θα γυρίσει σύντομα μπούμερανγκ.

Τι αναρωτιόταν ο Μανώλης Γλέζος στην προηγούμενη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ: «ήρθαμε να επικυρώσουμε προειλημμένες αποφάσεις;» και τι απαιτεί ο Περικλής Κοροβέσης στην τελευταία Εποχή: «να βάλει η γραμματεία μια ημερομηνία λήξης..ιδρυτικό συνέδριο στο άμεσο μέλλον…ιδιότητα του μέλους και δημοκρατικές διαδικασίες»

Για να μην υπάρχουν λοιπόν σκόπιμες παρεξηγήσεις, ότι πχ ζητάμε την διάλυση του Συνασπισμού, και να μην χρειάζονται διευκρινήσεις στα αυτονόητα οι προηγούμενες δύο προτάσεις μπορούν κάλλιστα να συμπυκνωθούν στην εξής μία:

Να αποκτήσει οργανωτική δομή ο ΣΥΡΙΖΑ με μέλη, δημοκρατικές διαδικασίες και εκλεγμένα όργανα ( η ιστορία της ΕΔΑ στην Ελλάδα, του Μπλόκου στην Πορτογαλία, της Ενωμένης Αριστεράς στην Ισπανία και του Αριστερού Κόμματος στην Γερμανία δείχνουν τον δρόμο της συνύπαρξης, παλιά και σήμερα)

Όλα τα άλλα ακολουθούν φυσιολογικά. Δεν χρειάζονται δραματικές ανησυχίες στις συνιστώσες για το τι θα απογίνουν. Ας κάνουν ότι νομίζουν – είναι δικό τους θέμα.

Όταν αποκτηθεί η ιδιότητα του μέλους όσοι το επιθυμούν θα συμμετάσχουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί πλέον είναι ανοιχτός ο δρόμος για νέες συνθέσεις τάσεων και ρευμάτων.

Πως πχ θα εμφανιστούν στις εκλογές για ανάδειξη ηγεσίας οι διάφορες τάσεις και συνιστώσες; Προφανώς με κοινά ψηφοδέλτια, νέες συσπειρώσεις ή και αυτόνομα αν θέλουν.

Άρα δεν υπάρχει καμιά βία να εγκρίνει πχ ο Συνασπισμός το να γίνουν οι τάσεις του συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ – θα γίνουν από μόνες τους, δεν χρειάζεται καν κάποια απόφαση! Και σίγουρα με νέα ονόματα, νέες συμμαχίες με ιδεολογικά συγγενείς δυνάμεις και ούτω καθεξής ..

Το μόνο λοιπόν εκκρεμές πρόβλημα που δημιουργεί εντάσεις , καχυποψίες και σύγχυση είναι η παράταση του μετέωρου βήματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέθηκε το θέμα, ξανά και ξανά και στις δύο συνδιασκέψεις του. Ποιοι αντέδρασαν; Κάποιες συνιστώσες ..

Ο κόσμος είναι έτοιμος να «εισβάλλει» μαζικά στον ΣΥΡΙΖΑ εδώ και ενάμισυ χρόνο τουλάχιστον – ο κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ ! Ποιόν εξυπηρετεί η καθυστέρηση;

Μήπως κάποιοι επιθυμούν να το καθυστερήσουν αυτό όσο γίνεται ώστε στο μεταξύ να πλαγιοκοπείται ο Συνασπισμός ως βασικός υπεύθυνος για πάσα νόσο και πάσα μ…κία του χώρου ή να φθείρεται από τον εσωτερικό του εμφύλιο - για τον οποίο τελικά ο λόγος δεν είναι άλλος από τα παιχνίδια κορυφής που παίζονται στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και στα οποία μεγάλο μέρος του Συνασπισμού δεν έχει λόγο και παρουσία;

Αριστερή Στρουθοκάμηλος

Με τα μάτια ενός πρωτοετή….

Ο «Δεκέμβρης» δεν έδωσε τελικά το χρίσμα του στους «εκλεκτούς» του μέσα από την εκλογική διαδικασία των φοιτητικών συλλόγων. Όμως, αυτό δεν προβλημάτισε φοιτητικές παρατάξεις αλλά ούτε και τους πολιτικούς χώρους που περίμεναν το ...δακτυλίδι του. Μερικοί όμως πήγαν ένα βήμα παραπέρα και δεν αρκέστηκαν στο να κλείσουν τα μάτια τους. Η πιο ακραία περίπτωση προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που είχε τίτλο: ΣΑΦΕΣΤΑΤΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ – ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ και ανάλογο περιεχόμενο. Φαίνεται ότι αυτή η ανακοίνωση δεν πέρασε από το «Γραφείο Τύπου» της, το οποίο μας έχει συνηθίσει να βγάζει πιο μετρημένες ανακοινώσεις. Μάλλον την έγραψε κάποιος …μεθυσμένος που δεν μπορεί να κάνει απλές αριθμητικές συγκρίσεις! Η κάλπη ανέδειξε πρώτη δύναμη την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η οποία συγκέντρωσε ποσοστό πάνω από αυτό που προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις για την ΝΔ στις ευρωεκλογές που έρχονται, και δεύτερη την ΠΑΣΠ, η οποία σημείωσε άνοδο πάνω από 3 μονάδες. Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και μερικά …πρωτάκια, και έχουν πιο καθαρό μυαλό και πιο ανοικτά μάτια από τους κομματικούς συνδικαλιστές, πράγμα που καταγράφεται στο κείμενο που αναδημοσιεύουμε και έχει γραφτεί από ένα πρωτοετή φοιτητή στο ΕΜΠ:

Πολιτική και κόμματα στα πανεπιστήμια

Λίγες μόνο ημέρες μετά τις φοιτητικές εκλογές και, βλέποντας τα ποσοστά των παρατάξεων, μένει κανείς προβληματισμένος. Πώς είναι δυνατόν τόσοι νέοι άνθρωποι να προσελκύονται από τη σημερινή, αηδιαστική θα έλεγε κανείς, πολιτική κατάσταση και να στηρίζουν τις άκρες των κομμάτων στα πανεπιστήμια;

Ας αφήσουμε όμως κατά μέρος τα αποτελέσματα των εκλογών και ας επικεντρωθούμε σε κάποιους προβληματισμούς σχετικά με τους νέους που συμμετέχουν στις παρατάξεις. Πώς γίνεται τόσοι νέοι άνθρωποι να δεσμεύουν την πολιτική τους σκέψη ακολουθώντας πιστά τις ιδέες κάποιου άλλου; Πώς γίνεται να ανακυκλώνονται μέσα στα πανεπιστήμια οι πολιτικές γραμμές των κομμάτων; Γιατί τα κόμματα να ελέγχουν τους νέους, γεμάτους ιδέες και όνειρα, φοιτητές και να τους κάνουν να μιζεριάζουν όπως οι «πραγματικοί» πολιτικοί, αντί οι ίδιοι οι φοιτητές να διώχνουν τη μιζέρια των κομμάτων; Το ότι η πολιτική ζωή του τόπου κολυμπάει κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος στη μιζέρια νομίζω πως είναι γεγονός επανειλημμένα αποδεδειγμένο, οπότε δεν θα επεκταθώ σε αυτό.

Ας δούμε όμως για λίγο τα πράγματα σε πιο στενό καρέ…

Σχετικά με τις παρατάξεις των δυο μεγάλων κομμάτων, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ΠΑΣΠ (ναι, τις βάζω στο ίδιο σακί και όποιος διαφωνεί, ευχαρίστως να το συζητήσουμε)… Φίλοι μου, δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά βαδίζετε στα χνάρια των κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που κυβερνούν τα τελευταία… χμ… πολλά χρόνια και έχουν μια πάρα πολύ μικρή (έως ασήμαντη) ευθύνη για το χάλι της σημερινής πολιτικής σκηνής. Η διαφθορά όσο δεν πάει, τα σκάνδαλα το ένα μετά το άλλο, ρουσφέτια και λογική κατινιασμένου δημοσίου υπαλλήλου. Σας εμπνέει αυτή η κατάσταση; Εμένα προσωπικά όχι… Λέτε ότι θέλετε να βελτιώσετε τη σχολή και το ελληνικό πανεπιστήμιο. Πώς θα το καταφέρετε όταν κυνηγάτε από πίσω αυτούς που έχουν καταφέρει να μιζεριάσουν μια ολόκληρη χώρα; Ανοίξτε τους ορίζοντές σας! Πιστεύετε πως όταν διαφωνείτε σε κάτι θα μπορέσετε να ακουστείτε; Εκεί αυτό που μετράει πάνω από όλα είναι η φωνή του κόμματος. Ή ακόμη χειρότερα, πιστεύετε πως σας αφήνουν να προβληματιστείτε; Σας γλυκαίνουν με τα πάρτι και τις σημειώσεις. Τόσο φτηνά πουλάτε την ελευθερία της σκέψης σας;

Σχετικά με τους φίλους από την Πανσπουδαστική… Έχετε παρατηρήσει ποτέ πώς μιλάτε; Ηχογραφήστε τον εαυτό σας κατά τη διάρκεια μιας πολιτικής ομιλίας/συζήτησης και ηχογραφήστε και οποιονδήποτε σύντροφό σας, από την ΠΚΣ, την ΚΝΕ ή το ΚΚΕ. Βάλτε τις δυο κασέτες να παίξουν, η μια μετά την άλλη και βρείτε τις διαφορές… Δεν διαφωνώ στο ότι θέλετε να υπερασπιστείτε τους εργαζόμενους. Δεν διαφωνώ στο ότι πολλοί από εσάς προβληματίζεστε. Όμως ένας εξωτερικός παρατηρητής σας βλέπει τόσο «κολλημένους»… Μπαίνετε για ανακοινώσεις στα αμφιθέατρα και κυνηγάτε τον κόσμο να κατέβει, σαν με το ζόρι, στις πορείες. Όταν κάποιος διαφωνεί μαζί σας, οι περισσότεροι από εσάς παίρνετε, χωρίς ίσως να το καταλαβαίνετε, το ίδιο επιθετικό ύφος. Όταν κάποιος κάνει πολιτική συζήτηση μαζί σας, προσπαθείτε όλη την ώρα να φέρετε το θέμα στα νερά σας. Για όλα φταίει η ΕΕ! Εμείς δεν φταίμε πουθενά ρε παιδιά; Χαλαρώστε λίγο και σκεφτείτε πιο ελεύθερα… Νέοι άνθρωποι είστε ακόμα!

Συνάδελφοι από τα ΕΑΑΚ… Δεν ασχολούμαι με παραπολιτική και παρασκήνια, είμαι ένας ανυποψίαστος πρωτοετής και δεν θέλω να ξέρω αν έχετε κάποια σχέση με κόμματα, όπως κάποιοι λένε. Διακρίνω όμως έναν ατέλειωτο και κατά τη γνώμη μου αδικαιολόγητο αντιδραστικό χαρακτήρα. Σε οτιδήποτε θέμα προκύψει, κατευθείαν να αντιδράσετε πηγαίνοντας στο άλλο άκρο! Σε κάθε θέμα, ως λύση προτείνετε την κατάληψη. Μην είστε τόσο απόλυτοι! Η κατάσταση είναι μεσαιωνική. Δεν θα την ανατρέψετε με μεσαιωνικά μέσα!

Για τα παιδιά από το ΔΙΚΤΥΟ δεν μπορώ να έχω άποψη, καθώς στη σχολή που είμαι δεν έχουν εμφανή παρουσία. Αμφιβάλλω όμως αν θα είναι σε καλύτερη κατάσταση…

Γενικότερα τώρα, για όλες τις παρατάξεις: Διαφωνείτε σε όλα! Έχετε κάτσει ποτέ να κάνετε διάλογο μεταξύ σας; Να συζητήσετε τις απόψεις σας μέσα στο φοιτητικό σύλλογο; Ασχέτως αν ο φοιτητικός σύλλογος έχει καταντήσει να αποτελείται στις ΓΕΝΙΚΕΣ συνελεύσεις μόνο από συνδικαλιστές… Έχετε παρατηρήσει τι μορφή έχει μια γενική συνέλευση; Κατεβαίνετε μια-μια οι παρατάξεις, λέτε τα δικά σας, δεν σας ακούει κανείς από κάτω και στο τέλος μαζεύετε και μερικούς ακόμα και ψηφίζετε πλαίσιο. Υπάρχει βέβαια μια πολύ περίεργη αντιστοιχία (που τείνει να γίνει ισότητα) ανάμεσα στα ποσοστά που παίρνει κάθε πλαίσιο παράταξης και στα ποσοστά συνδικαλιστών κάθε παράταξης στο αμφιθέατρο… Παρατάξεις ψηφίζουμε στις εκλογές. Γιατί δεν κατεβάζετε ανεξάρτητες μεταξύ τους και, γιατί όχι, διαπαραταξιακές προτάσεις και να ψηφίζετε προτάσεις αντί για παρατάξεις; Ίσως αυτή να είναι η βάση στην οποία θα μπορούσαν να ανοιχτούν διάλογοι στα θέματα που χρήζουν συνδικαλισμού, τα οποία είναι πολύ πιο σοβαρά από ότι τα αντιμετωπίζετε… Αν βέβαια αυτό που σας τρώει είναι η δόξα του «στην τελευταία ΓΣ κέρδισε η παράταξή μας», τότε μιλάμε σε διαφορετικό μήκος κύματος και δεν έχει νόημα να το συζητάμε…

Συνειδητοποιείστε κάτι: έχουμε πολύ περισσότερα κοινά στοιχεία (και συμφέροντα) ως ΦΟΙΤΗΤΕΣ, παρά ως ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ. Ο άνθρωπος που σκέφτηκε να χωρίσει το φοιτητικό κίνημα σε κομματικές παρατάξεις, πρέπει να ήταν σίγουρα άνθρωπος κάποιας κυβέρνησης που κινδύνευε από αυτό… Γιατί τρωγόμαστε μεταξύ μας; Έχετε συμφέροντα από τα κόμματα; Αν ναι, τότε καλύτερα παρατήστε το πανεπιστήμιο, ασχοληθείτε με τις λαμογιές σας που έχουν σίγουρα λεφτά και αφήστε μας να χτίσουμε το δικό μας μέλλον, το μέλλον των φοιτητών, ελεύθερα σκεπτόμενοι. Αν δεν έχετε συμφέροντα, τότε διώξτε τα κόμματα από τα πανεπιστήμια! Δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης εκεί μέσα… (θέλω πραγματικά να ακούσω επιχειρήματα ως προς το τι σχέση έχει ένα πολιτικό κόμμα με το ελεύθερο πανεπιστήμιο)

Αυτά που διαβάσατε παραπάνω, δεν ήταν παρά κατάθεση ψυχής ενός πρωτοετή φοιτητή στη σχολή χημικών μηχανικών του ΕΜΠ. Αφελείς απόψεις, ενός αφελούς ανθρώπου που δεν πέρασε επιτυχώς το στάδιο της «βασικής εκπαίδευσης» (βλ. την ταινία «Το νησί»), ο οποίος όμως, μέσα στους πρώτους του 7 μήνες σε ελληνικό πανεπιστήμιο, ζώντας το ΚΑΘΕ μέρα ΜΕΣΑ από το αμφιθέατρο και όχι στα κομματικά τραπεζάκια, έχει απογοητευτεί… Όταν πρωτομπήκα θαύμασα τις (ακαδημαϊκές) δυνατότητες που μου ανοίγονταν. Θαύμασα το πανεπιστήμιο ως ένα χώρο με όλες τις προϋποθέσεις για παιδεία και εκπαίδευση κάθε είδους (τεχνική, πολιτιστική κτλ) και παντού ανθρώπους να σε βοηθήσουν να τις εκμεταλλευτείς. Απογοητεύτηκα όμως με τον καιρό, βλέποντας τις κομματικές παρατάξεις (μαζί και τα ΕΑΑΚ) να μου δημιουργούν μια τέτοια αίσθηση αηδίας με το φανατισμό τους…

Θέλετε να πάμε όλοι μαζί τα πανεπιστήμια μπροστά; Τραβήξτε ελεύθερα σκεπτόμενο κόσμο στις συνελεύσεις, έχοντας όρεξη για διάλογο. Δεν θέλετε; Συνεχίστε όπως είστε, πάτε ίσια για το γκρεμό…

ΥΓ: Επειδή πολλοί θα πουν ότι μόνος του κανείς δεν πετυχαίνει τίποτα και επειδή ίσως έτσι φάνηκε από αυτά που είπα παραπάνω, να σπεύσω να πω ότι σαφέστατα και είμαι υπέρ του μαζικού αγώνα. Η διαφωνία μου είναι στην παρέμβαση των κομμάτων και τη διάσπαση του φοιτητικού κινήματος. Πιστεύω ότι πρέπει οι όποιες παρατάξεις στα πανεπιστήμια να είναι ανεξάρτητες από κόμματα και να έχουν διάθεση για διάλογο και επίλυση προβλημάτων.

(από το ΕΓΧΟΙΡΙΔΙΟ …για αδέσμευτους ψυχανεμιστές)

ΨΗΦΙΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ ...

Οι εκάστοτε εκλογές εμπεριέχουν, ενδεχομένως, ένα μεγάλο ή μικρότερο δίλημμα για κάθε ψηφοφόρο: ποιόν να ψηφίσω για να με εκπροσωπήσει επαξίως το επόμενο διάστημα στο Κοινοβούλιο;

Στις ευρωεκλογές, ως γνωστόν, δεν τίθεται τέτοιο δίλημμα: είναι δεδομένοι οι υποψήφιοι και η σειρά εκλογής τους. Κάποιοι άλλοι έχουν αποφασίσει γι’αυτό . Εμείς δεν έχουμε παρά να εμπιστευτούμε τίς επιλογές τους. Γι’αυτό ψηφίζουμε κόμμα ή εκλογικό σχήμα, όχι πρόσωπα.

Με ποια κριτήρια ωστόσο ψηφίζουμε «κόμμα» στις ευρωεκλογές;

• με τα ίδια που ψηφίζουμε και στις εθνικές εκλογές: δηλαδή συμφωνούμε με το πρόγραμμα και τις θέσεις του ή δεν συμφωνούμε αλλά το θεωρούμε το λιγότερο κακό.
• με κριτήριο να τιμωρήσουμε αυτούς που μέχρι τώρα εμπιστεύομαστε, αλλά αποδείχτηκαν ανάξιοι της εμπιστοσύνης μας, οπότε ψηφίζουμε ένα μικρό κόμμα, που καλά θα ήταν να βγάλει και κανέναν ευρωβουλευτή.
• με αυτοκριτική διάθεση: ψηφίζουμε το κόμμα που είχαμε απορρίψει στις προηγούμενες εκλογές θεωρώντας ακραία την τότε εκλογική συμπεριφορά μας.

Βεβαίως, υπάρχουν και πλείστες άλλες παραλλαγές, τις οποίες αξίζει να αναλύσουμε με την βοήθεια κάποιου ψυχαναλυτή…

Τι συμβαίνει ωστόσο όταν εμείς ψηφίζουμε κάποιους ενταγμένους σε κάποιο κόμμα ή εκλογικό σχήμα συμφωνώντας με το πλαίσιο των θέσεων του, αλλά κάποιοι από αυτούς που εκλέχτηκαν θεωρούν ότι έχουν κάθε δικαίωμα να μεταπηδήσουν , αφού εκλεγουν, σε κάποιο άλλο κόμμα ή εκλογικό σχήμα, σε κάποιες άλλες θέσεις και απόψεις; Tότε εξοργιζόμαστε, μιλάμε για «αποστασία», σιχτιρίζουμε, και η ζωή συνεχίζεται…Βέβαια, αυτό δεν συμβαίνει πολύ συχνά, ούτε φαίνεται ότι θα συμβεί στις προσεχείς ευρωεκλογές. Δεν αποκλείεται όμως να συμβεί στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Ας σταθούμε λιγάκι στο ζήτημα αυτό: ποιος θα περίμενε ότι ένα τμήμα της ευρωπαϊκής αριστεράς και των ευρωπαίων πράσινων θα τάσσονταν υπέρ του βομβαρδισμού της πρώην Γιουγκοσλαυϊας ή θα συνέπλεε με τα πιο εξωφρενικά επιχειρήματα των πιο επιθετικών κύκλων της ευρωπαϊκής δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας; Kι’ όμως αυτό έγινε, και βρέθηκαν ευρωβουλευτές της αριστεράς και των πράσινων πού ψήφισαν ή ανέχθηκαν απαράδεκτες αποφάσεις…

Ποιος θα περίμενε ότι ένα τμήμα ευρωπαίων αριστερών και πράσινων (συμπεριλαμβανομένων και ελλήνων) θα ήταν υπέρ του εκτρωματικού για την Κύπρο σχεδίου Ανάν και θα μας παρότρυνε για…διεθνιστικούς λόγους να το αποδεχθούμε; Κι όμως, έγινε και αυτό…

Ο κατάλογος είναι μακρύς και προφανώς εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε μια συνολική αποτίμηση του τι ψηφίζουν ή τι μας παροτρύνουν να αποφασίσουμε αυτοί που εμπιστεύομαστε εκλογικά, τόσο στο Ευρωκοινοβούλιο, όσο και στο «δικό μας», κοινοβούλιο.

Αυτό όμως που μπορούμε μετά βεβαιότητος να πούμε, είναι ότι από την εποχή της υπερψήφησης της συνθήκης του Μάαστριχ από την ελληνική ανανεωτική αριστερά μέχρι σήμερα, έχει προκύψει μια μεγάλη αλλαγή στην συμπεριφορά της : οι σημερινές θέσεις και απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ απέχουν παρασάγγας από τις θέσεις και απόψεις του τότε «Συνασπισμού», προς το ριζοσπαστικότερο φυσικά. Το ζήτημα πού υπάρχει με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οι σημερινές θέσεις του αλλά οι μηχανισμοί από τους οποίους προωθούνται ή δεν προωθούνται καθώς και η εσωτερική του λειτουργία, που αποτελεί ένα σοβαρό ανασχετικό παράγοντα για την συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων γύρω του.

Όσον αφορά τον χώρο των ελλήνων οικολόγων, ενώ φαίνεται να έχουν περισσότερο επεξεργασμένες απόψεις και θέσεις σε σχέση με το παρελθόν, η εμμονή τους σε μια απροσδιόριστη «πράσινη ανάπτυξη» στα πλαίσια του κυρίαρχου σήμερα κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, στερεί την δυνατότητα συνεύρεσής τους με ένα ριζοσπαστικώτερο κοινό, περιορίζοντας την επιρροή τους στους εν γένει «διαμαρτυρόμενους».

Στον χώρο της άκρας αριστεράς, η συνεύρεση κάποιων αξιόλογων σχημάτων με κάποια «εν πολλές αμαρτίες πεσόντα», δεν φαίνεται να δημιουργεί μια δυναμική στήριξης από ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, στο βαθμό πού, αντί επεξεργασμένων πολιτικών θέσεων υπερισχύει η καταγγελειολογία και η εμμονή σε μια ανέξοδη «ιδεολογική καθαρότητα».

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ακούγονται ίσως ευχάριστα οι απόψεις που υποστηρίζουν ότι«αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα θα ήταν παράνομες», ή οι απόψεις πού υποστηρίζουν ότι δεν θα πάθουμε και τίποτα άν εκπροσωπηθούν με λιγώτερους ευρωβουλευτές κάποιες πολιτικές δυνάμεις στο ευρωκοινοβούλιο.

Αυτή τη φορά δεν θα συμφωνήσω με αυτή την τελευταία άποψη. Πιστεύω ότι πρέπει να ψηφίσουμε, μη εμπιστεύομενοι κανέναν αλλά στηρίζοντας αυτούς πού έχουν κάνει ήδη κάποια σημαντικά βήματα μπροστά, αυτούς που δεν καιροσκοπούν εισπράτοντας απλώς ψήφους καταγγελίας ή διαμαρτυρίας…

Πάνος Τότσικας (Προδημοσίευση από το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ Νο 45 - Ιούνιος 2009)

Για επιστροφή κλικ εδώ: Ευρωεκλογές και Αριστερά

[Επιστροφή στην αρχική σελίδα]

Επιτέλους ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α!

Έγινε το πρώτο βήμα. Το όραμα δεκαετιών, η ενότητα και η πολιτική συγκρότηση της επαναστατικής αριστεράς, άρχισε να μπαίνει σ’ ένα δρόμο. Είμαστε οργανώσεις και αγωνιστές προερχόμενοι από την ίδια μήτρα ( την κρίση του εργατικού και κοινωνικού κινήματος, την κρίση της αριστεράς ) αλλά και προερχόμενοι από τα αντικαπιταλιστικά ρεύματα που γεννήθηκαν στους ριζοσπαστικούς αγώνες των 20 τελευταίων χρόνων. Το επιβάλλουν οι καιροί, η εμπειρία των χρόνων που πέρασαν. Το επιτάσσει ο διεθνής περίγυρος, οι πιέσεις, η εργασιακή επισφάλεια και η κρίση. Η υπέρβαση της λογικής της αυτόνομης οικοδόμησης είναι σήμερα εφικτή. Ο Δεκέμβρης ρίχνει κι αυτός το βάρος του. Ο Δεκέμβρης που δεν τέλειωσε, κι ας τον ερευνούν ακόμη οι κοινωνιολόγοι στα εργαστήρια για να βρουν αν ήταν ή δεν ήτανε εξέγερση…

Το ενωτικό εγχείρημα δεν έρχεται απ’ το πουθενά: ήμασταν μαζί στους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της περιόδου. Στις παρεμβάσεις-συσπειρώσεις στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, στα σχήματα της ΕΑΑΚ, στα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα στις γειτονιές, στον ΑΣΕΠ το ’98, στην πρωτοβουλία αγώνα 2003, στο Δεκέμβρη. Θεωρούμε ότι οι κάθετοι διαχωρισμοί μεταξύ των οργανώσεων και ανένταχτων δεν ισχύουν σήμερα. Δεν υπάρχει μία αλήθεια. Συμφωνούμε ότι δεν είμαστε απλά εκλογικό μέτωπο, αλλά ανοιχτή διαδικασία διαμόρφωσης επαναστατικού ρεύματος.

Το ευχάριστο είναι ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκει έδαφος σε ανένταχτους αγωνιστές. Όμως εδώ πρέπει νάμαστε προσεκτικοί. Τρία είναι τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε:

• Οι αργές και βασανιστικές διαδικασίες συναίνεσης μεταξύ των οργανώσεων, απαραίτητης βέβαια, που θ’ αφήνουν όμως απέξω τους ανένταχτους αγωνιστές να παρακολουθούν την κοπτορραπτική βλέποντας τα καπέλα να σφυρίζουν γύρω τους. Οι μη οργανωμένοι σύντροφοι, γιαυτό προσεγγίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να οργανωθούν. Είναι απαραίτητο να υπάρχει η έννοια του μέλους, με καθήκοντα, υποχρεώσεις και δικαιώματα. Θέλουμε να πληρώνουμε τη συνδρομή μας, όχι να δίνουμε ενίσχυση. Άσε που η αστική δημοκρατία κατοχυρώνει στο μέλος κάθε σωματείου το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και ν’ αποφασίζει με την αρχή της πλειοψηφίας…

• Το τσουβάλιασμα όλων σε μια «δωδέκατη συνιστώσα-κόμμα ανένταχτων» σε στυλ ΣΥΡΙΖΑ: Οι οργανωμένοι σ. έχουν κοινές αφετηρίες και ιδεολογικές αναφορές. Πώς θα εκπροσωπήσει ένας ανένταχτος τους υπόλοιπους ανένταχτους; Σε ποια πολιτική βάση, με ποια διαδικασία; Πολλοί απ’ τους παλιότερους ανένταχτους έχουν σαν μόνο κοινό χαρακτηριστικό την ιδιότητα του «πρώην». Πρέπει να διδαχτούμε και από τους συντρόφους που με επιλογή τους πολιτικοποιούνται και μάχονται μέσα από τα αντικαπιταλιστικά σχήματα με κουλτούρα ΕΑΑΚ. Μας ενδιαφέρει να μπουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ καινούργιοι σ. που στρατεύονται για πρώτη φορά, ή ψάχνουμε απλώς ζωτικό χώρο για το μαγαζί μας; Κάποιοι σε παραδιπλανούς χώρους φτιάχνουν ένα ακόμη μαγαζάκι για να διαπραγματευτούν καλύτερα θέσεις, πολιτικές και μη…

• Από δημοκρατική ευαισθησία και πολιτικό τακτ στην αντιμετώπιση αυτού του πολιτικού προβλήματος (που φαντάζει οργανωτικό αλλά δεν είναι…),ορισμένοι σ. διολισθαίνουν στην «πολιτική ορθότητα» προτείνοντας καλοπροαίρετα θεσμική κατοχύρωση του ρόλου των ανένταχτων: υποχρεωτικά οι εκπρόσωποι της συνέλευσης πρέπει να είναι ανένταχτοι. Οδηγούμαστε έτσι σ’ έναν ιδιότυπο ρατσισμό απέναντι στην έννοια του οργανωμένου αγωνιστή. Επιτέλους, ελπίζουμε το στάτους του ανένταχτου να είναι περιστασιακή ιδιότητα. Κανείς μας δε στρατεύτηκε στην αριστερά με τ’ όνειρο να γίνει κάποτε ανένταχτος!

Πριν προχωρήσουμε σε θεσμοθέτηση ποσοστώσεων για γυναίκες, ανένταχτους και γενικώς πρόσωπα χρήζοντα βοηθείας, θα ’πρεπε προηγουμένως να έχουμε κατοχυρώσει στις οργανώσεις και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη θεσμοποίησή τους. Δεν είναι κομψό να συζητούν τη συμμετοχή των γυναικών αποκλειστικά άντρες και σε κάθε περίπτωση δεν είναι καλό αυτά να συζητούνται με όρους ψηφοδέλτιου.

Όσοι ανένταχτοι προσεγγίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα, το κάνουν ακριβώς με στόχο την υπέρβαση αυτής τους της ιδιότητας. Η άποψη:«Δεν παίρνουμε αποφάσεις-λειτουργούμε στη βάση της συναίνεσης», θα μπορούσε ακριβέστερα να διατυπωθεί:«Παίρνουμε αποφάσεις, αλλά τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ δε συμμετέχουν στη λήψη τους». Η υπέρβαση είναι ν’ αποκτήσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δομή και υπόσταση, λειτουργίες-μακριά από εσωστρέφεια λέσχης συζητήσεων- και μέλη, οργανωμένα και μη. Δεν μπορεί να υπάρχει μόνο το συντονιστικό, και από κει και κάτω η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να είναι «μαγική εικόνα», «σοσιαλισμός από τα πάνω». Όποιος εκφράζει τη συνέλευση, οργανωμένος ή μη, θα μπορεί να την εκπροσωπεί στη βάση της πολιτικής διαδικασίας που προηγήθηκε και όχι ως εκπρόσωπος της «ισχυρότερης» τοπικά οργάνωσης ή ακριβώς επειδή είναι ανεξάρτητος. Στη Ν. Σμύρνη έχουμε κατακτήσει την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Η αυτόνομη δυναμική του εγχειρήματος δίνει ταυτότητα σ’ ένα δυναμικό διαφορετικής πολιτικής και κοινωνικής προέλευσης. Πρέπει να προχωρήσουμε, πρέπει να φτάσουμε μέχρι το τέλος: από τα πολλαπλά εγώ ν’ αναδυθεί το εργατικό εμείς για την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας. Ενδεχόμενη αποτυχία δε θάναι απλώς μια ευκαιρία που χάθηκε. Θα μας φέρει πιο πίσω από κει που ξεκινήσαμε. Θεωρούμε ότι η διαδικασία διεύρυνσης δεν έχει κλείσει. Ας σαλπίσουμε προσκλητήριο ενότητας της επαναστατικής αριστεράς με τρόπο πειστικό ότι κάτι νέο γεννιέται. Η Πρωτομαγιά και οι φοιτητικές εκλογές πήγαν καλά. Μπροστά μας έχουμε τη μάχη των ευρωεκλογών. Ας πούμε ένα ηχηρό ναι στην ενότητα, στην προοπτική της ενοποίησης, όσων δε συμβιβάζονται με τον υπαρκτό καπιταλισμό επιμένοντας στην 11η θέση για τον Φόυερμπαχ…

Ιπποκράτης Κωστής
Νίκος Ξηρουδάκης
Αλέξανδρος Παπασπυρίδης

Για επιστροφή κλικ εδώ: Για την πολιτική συγκρότηση και την ενότητα της Αριστεράς

[Επιστροφή στην αρχική σελίδα]

Οι δυνάμεις της αριστεράς να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο

Συνέντευξη του Ευτύχη ΜΠΙΣΤΑΚΗ στον Κωνσταντίνου ΖΑΓΑΡΑ στην εφημερίδα "ΑΥΓΗ"

Ημερομηνία δημοσίευσης: 02/06/2009

"Η κοινή δράση και ο διάλογος θα συμβάλουν στην αλληλοκατανόηση, στην υπέρβαση τραυματικών καταστάσεων και στη δημιουργία προϋποθέσεων για μονιμότερες μορφές συνεργασίας" σημείωσε στην "Αυγή" ο καθηγητής πανεπιστημίου και αγωνιστής της αριστεράς Ευτύχης Μπιτσάκης. Παράλληλα επισήμανε πως η κοινή δράση της αριστεράς αποτελεί προϋπόθεση ώστε να καταφέρει να υπερβεί τις αδυναμίες και τα λάθη του παρελθόντος.

Σχολιάζοντας τη ρήση της Αλέκας Παπαρήγα ότι "δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας" διαχώρισε την ηγεσία του ΚΚΕ από τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, ενώ πρόσθεσε πως οι ηγεσίες των τριών συνιστωσών της αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά) πρέπει να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο.

* Είναι γνωστό ότι για χρόνια συμμετέχετε στις δραστηριότητες και τα όργανα του ΝΑΡ. Παρ' όλα αυτά συχνά κάνετε προτάσεις ενότητας της αριστεράς. Θεωρείτε πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό;

Έχω κι εγώ την κακή συνήθεια να παρεμβαίνω ενίοτε στην πολιτική, επειδή πιστεύω ότι εκφράζω την επιθυμία και τις ελπίδες του "λαού" της αριστεράς ή, έστω, της πλειοψηφίας των αριστερών, κομμουνιστών και μη. Δεν έκανα όμως ποτέ πρόταση για ενότητα, αλλά για κοινή δράση, επιμέρους συνεργασίες και δημιουργικό διάλογο. Στις προηγούμενες εκλογές, π.χ., πρότεινα να υπάρξει κοινό ψηφοδέλτιο με βάση τρία σημεία: Εναντίον της φτώχειας μέσα στον αυξανόμενο κοινωνικό πλούτο, εναντίον της συστηματικής οικοδόμησης του κράτους καταστολής και εναντίον των πολέμων της "νέας τάξης". Κάνοντας αυτή την πρόταση ήξεραν ότι δεν θα γινόταν δεκτή από το σύνολο της αριστεράς. Τότε γιατί την έκανα; Όπως έγραψε η Εποχή, κάποιος έπρεπε να την κάνει. Αλλά προτάσεις αυτού του είδους εντάσσονται σε μια ευρύτερη προοπτική: Αυτό που σήμερα δεν είναι εφικτό, είναι αναγκαίο και πρέπει κάποτε να γίνει. Πράγματι: Ζούμε σε μια εποχή που διακυβεύεται το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά οι δυνάμεις της ελληνικής αριστεράς δεν μπόρεσαν ακόμα να υπερβούν το παρελθόν τους. Είμαστε όλοι θραύσματα της κάποτε ενιαίας αριστεράς. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από στοιχειώδεις μορφές συνεργασίας. Η κοινή δράση και ο διάλογος θα συμβάλουν στην αλληλοκατανόηση, στην υπέρβαση τραυματικών καταστάσεων και στη δημιουργία προϋποθέσεων για μονιμότερες μορφές συνεργασίας, εκλογικές συνεργασίες κ.λπ.

* Πώς είδατε την πρόταση του Μανώλη Γλέζου για κοινό ευρωψηφοδέλτιο και κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς;

Η πρόταση του Μανώλη Γλέζου, παλαιού συγκρατούμενου, κινείται περίπου στο ίδιο πνεύμα. Ήταν, λοιπόν, φυσικό ότι δεν θα έβρισκε πολλά "ευήκοα ώτα". Όμως έπρεπε να γίνει. Και μια διευκρίνιση: Χωρίς ξεκαθάρισμα των λογαριασμών μας με το παρελθόν, δεν υπάρχει μέλλον. Επί του παρόντος, στρατηγικού χαρακτήρα συνεργασίες είναι ανέφικτες. Όμως πρέπει να επιμείνουμε στο εφικτό: στην κοινή δράση και στον θεωρητικό διάλογο. Οι τρεις σημερινές συνιστώσες της αριστεράς είναι ένα δεδομένο. Παρά τις διαφορές, αντικειμενικά δεν είναι εχθρός. Άλλος είναι ο εχθρός. Οι ηγεσίες των τριών συνιστωσών (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοιν. αριστερά) έχουν συνεπώς ιστορική ευθύνη: να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο και να συνεργαστούν στα επιμέρους, χωρίς να απαιτούν ομοφωνία σε θέματα στρατηγικής. (Ποια από τις τρεις συνιστώσες έχει επεξεργασμένη στρατηγική;).

* Μπορεί η αριστερά στη χώρα μας να κατανοήσει αδυναμίες και λάθη του παρελθόντος που την οδήγησαν στον πολυκερματισμό και να τα μετατρέψει σε δημιουργική δύναμη;

Έχουν γραφτεί πολλά για την ιστορία της αριστεράς, αρχίζοντας από το 1940. Όμως μια συνολική και γενικά αποδεκτή ερμηνεία των κρίσιμων στιγμών αυτής της περιόδου δεν υπάρχει. Παραδείγματος χάριν: Γιατί το νικηφόρο ΕΑΜ διεκδικούσε λίγα υπουργεία στον Λίβανο χάριν μιας "εθνικής ενότητας"; Γιατί παρευρέθηκε στη μάχη του Δεκέμβρη (1949) και, αφού δέχτηκε την πρόκληση, γιατί έστειλε τον Άρη στην Ήπειρο να κυνηγά τον ανύπαρκτο Ζέρβα; Και γιατί το ΕΑΜ παραδόθηκε αμαχητί στη Βάρκιζα; Και πώς να δικαιολογηθεί η ασυναρτησία που χαρακτηρίζει την τραγική πολιτική την περίοδο του Εμφυλίου; Και όταν υπήρξε μια νέα ευκαιρία μετά την πτώση της χούντας, τι νόημα είχε ο στόχος της "αλλαγής", της "στέρεας αλλαγής"; Εβδομήντα χρόνια: άλλοι δεν θέλουν, άλλοι δεν νοιάζονται και άλλοι, παρά τις καλές προθέσεις, παραμένουν δέσμιοι του παρελθόντος. Η κοινή δράση, μορφές συνεργασίας και το άνοιγμα της θεωρητικής συζήτησης αποτελούν προϋπόθεση για να υπερβούμε την ιστορία μας. Καμία από τις δύο κύριες συνιστώσες της αριστεράς δεν πραγματοποίησε τη θεωρητική υπέρβαση. Αλλά το μέλλον, αν και σκοτεινό, είναι μπροστά μας.

* Παρακολουθήσατε το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ και τις αποφάσεις του; Θεωρείτε πως είναι δυνατό να "ταιριάξουν τα χνώτα" σας -όπως λέει η Αλ. Παπαρήγα- μετά την επαν-υιοθέτηση της σταλινικής περιόδου εκ μέρους του ΚΚΕ;

Πρώτη διευκρίνιση: Δεν ταυτίζω τους τίμιους αγωνιστές του ΚΚΕ με τη σημερινή ηγεσία αυτού του κόμματος. Προφανώς τα χνώτα μας δεν ταιριάζουν, δοθέντος ότι εγώ είμαι "ναυάγιο της ταξικής πάλης", που κατά καιρούς με ανασύρει από τον πάτο ο αστικός Τύπος για να χτυπήσω το κόμμα και τον "σοσιαλισμό που γνωρίσαμε" (Ριζοσπάστης). Αλλά το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Η ηγεσία του ΚΚΕ, μη θέλοντας και μη μπορώντας πλέον να ερμηνεύσει την ιστορία του κόμματος και προπαντός την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, διαμόρφωσε μια αντιμαρξιστική αντίληψη της ιστορίας. Και τώρα είναι πλέον έγκλειστη στο "θεωρητικό" σχήμα της. Να ελπίσουμε πως οι νέες δυνάμεις του ΚΚΕ θα μπορέσουν να υπερβούν αυτή την ιστορική και πρακτική οπισθοδρόμηση και να συμπορευτούν στους κοινούς αγώνες με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς; "Ενότητα μέσα στη διαφορά" δεν έλεγε ο Λένιν και πριν απ' αυτόν ο Μαρξ και πριν από τον Μαρξ ο Χέγκελ;

*(Και μία σύμπτωση: πριν από μισό αιώνα άρχισα να συνεργάζομαι με την Αυγή με το ψευδώνυμο Κώστας Πολίτης. Θα μάθουμε να συνομιλούμε ξανά;).

Για επιστροφή κλικ εδώ: Για την πολιτική συγκρότηση και την ενότητα της Αριστεράς

[Επιστροφή στην αρχική σελίδα]

Μια πρόχειρη αποτίμηση της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο από την ιστοσελίδα "Σκέψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ", γιατί συμφωνούμε με τις εκτιμήσεις που κάνει για την σημερινή κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι σωστές εκτιμήσεις για το μέγεθος και το βάθος των προβλημάτων που υπάρχουν σήμερα είναι μια καλή παρακαταθήκη για να γίνουν οι αναγκαίες υπερβάσεις και μετασχηματισμοί ώστε να ολοκληρωθεί η τομή στην Αριστερά που ξεκίνησε με το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Πιο χρήσιμη από την περσινή ήταν η 2η σύσκεψη του Σύριζα. Ο ενθουσιασμός αντικαταστάθηκε από την αυστηρή προειδοποίηση της βάσης προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκαίος. Το ερώτημα είναι σε ποια κατεύθυνση. Άλλωστε κανένας δεν συμπίπτει με κανέναν όσον αφορά το ποιος μετασχηματισμός είναι αναγκαίος.

Οι απαντήσεις που δίνονται είναι διαφορετικές. Υπάρχει η κυρίαρχη πλευρά (Αριστερό Ρεύμα ΣΥΝ) που δεν βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ σαν κάτι άλλο πέρα από εκλογικό μηχανισμό. Η νεότερη γενιά τον βλέπει σαν το έδαφος ρεβανσισμού από την Ανανεωτική και εφόρμησης στα όργανα επειδή “δικαιώθηκαν” από την ανοδική του πορεία. Η Ανανεωτική τον βλέπει σαν όχημα εκλογής πολλών βουλευτών - ευρωβουλευτών της, που φυσικά θα προετοιμάζουν άλλες λύσεις μετα-Συριζικές και φιλο-Πασοκικές.

Υπάρχουν συνιστώσες και παράγοντες που βάζουν έντονα το θέμα του πολιτικού μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε κατεύθυνση αντι-κεντροαριστερή - αντικαπιταλιστική. Υπάρχουν συνιστώσες και παράγοντες που αγοράζουν θέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ εξαργυρώνοντας έναν χαμηλής έντασης πόλεμο με τον ΣΥΝ. Υπάρχουν άλλες συνιστώσες και παράγοντες που παίζουν το παιχνίδι του μαζικού χώρου στον ΣΥΡΙΖΑ Και άλλοι που παίζουν το ρόλο της “αντικαπιταλιστικής συνείδησης”. Όλα αυτά βέβαια μπορεί να διαπερνούν οριζόντια πολλές συνιστώσες και παράγοντες. Φυσικά ο μικροπόλεμος χαρακωμάτων ορισμένων συνιστωσών και παραγόντων δεν έχει στην τελική τόση σημασία. Έτσι κι αλλιώς πέραν του μικρόκοσμου εντός ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα παίξουν αυτά ρόλο στην κοινωνική και πολιτική δυναμική του εγχειρήματος.

Ποια είναι τα πολιτικά ζητήματα που κρίθηκαν στη σύσκεψη;

1. Η πολιτική στροφή στο θέμα της ΕΕ και των ευρωεκλογών επί το κριτικότερον στην πορεία της ΕΕ. Αυτό συμπεραίνεται και από το πολιτικό πλαίσιο και από ομιλίες βασικών στελεχών του ΣΥΝ (πχ Χουντής). Πράγμα σημαντικό και σοβαρό, καθότι ο έρωτας του ΣΥΝ με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εμπόδιζε αρκετά την πραγματική κριτική, καθιστώντας τον χώρο αυτό ευάλωτο στις επιθέσεις στυλ ΚΚΕ (”ευρωμονόδρομος” κλπ). Και είναι κομματάκι δύσκολο να απευθυνθείς σήμερα σε απολυμένους, σε δημοσίους υπαλλήλους, σε ελαστικά εργαζόμενους, σε αγρότες, σε χαμηλόμισθους, και στο όνομα της ευρωπαϊκής επανίδρυσης να ντριμπλάρεις την ανάγκη καταδίκης και αγώνα ενάντια στην σημερινή ΕΕ.

2. Η σημαντική πολιτική παρέμβαση του Αλαβάνου, σε πλήρη αντιδιαστολή με:
(α) Την τηλεοπτικού τύπου ομιλία Τσίπρα (σαν να ήταν ανοικτή προεκλογική συγκέντρωση και όχι σύσκεψη που έχει να λύσει προβλήματα),
(β) Τους αβασάνιστους πανηγυρικούς αρκετών στελεχών του ΣΥΝ υπέρ της “κρισιμότητας” της μάχης των ευρωεκλογών,
(γ) Την αμφισβήτηση από συνιστώσες και ορισμένους ανένταχτους των μόνιμων επιθέσεων κοινής δράσης στο ΠΑΣΟΚ από τον Αλαβάνο,
(δ) Την γκρίνια περί του οργανωτικού, αποσυνδεμένου ή σε αντιδιαστολή με την πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε αυτά ο Αλαβάνος απάντησε ουσιαστικά (είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς), δηλαδή σήκωσε το γάντι που πετάχτηκε από διάφορες πλευρές και απέδειξε ότι είναι αυτός που θέλει ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ για αρχηγό του εγχειρήματος. Η σοβαρότητά του ίσως και σε αντιδιαστολή με την “ελαφρά τοποθέτηση” Τσίπρα θα καθορίσει πράγματα και για το μέλλον του Σύριζα.

3. Η ανέξοδη ρητορεία για το οργανωτικό: Το καλό είναι ότι τέθηκε με οξύτητα, προτού καν τεθεί από ανένταχτους. Επίσης το καλό είναι ότι η επόμενη σύσκεψη ασχολείται με την οργανωτική συγκρότηση. Το μόνιμο πρόβλημα είναι το ερώτημα του ενιαίου πολιτικού οργανισμού, βήμα όμως που και ο ΣΥΝ και οι μεγαλύτερες συνιστώσες και εκείνοι οι ανένταχτοι που καταλαβαίνουν την πραγματικότητα με όρους πολιτικούς και όχι ψυχολογικούς (”ας ενωθούμε ρε παιδιά”), το αντιλαμβάνονται ως άλμα στο κενό.

4. Η περίεργη συγκολλητική ουσία του ονομαζόμενου 2ου κύματος που καταφέρθηκε με ένταση ενάντια σε οργανώσεις, γραμματείες, “κορυφές”, αφήνοντας πρακτικά στο απυρόβλητο τον ΣΥΝ - ή καταλογίζοντάς του απλά συνυπευθυνότητα. Αποκορύφωμα η ομιλία μέσα στο μάζεμα του Σαββάτου ενός βασικού σ. από το Ξ που καταλογίζοντας στις οργανώσεις ότι καπέλωσαν τον Σύριζα, παραπονέθηκε στον Χ.Π. γιατί δεν έγινε παρέμβαση από τον ΣΥΝ. Δηλαδή ο Θεωνάς, ο Τσακνιάς, η ΔΕΑ και η ΚΟΕ έχουν καπελώσει τον Σύριζα και το Ξ παρακαλάει τον ΣΥΝ να επέμβει για να ξεκαπελωθεί;
Όπως και να έχει οι 4+4 εκπρόσωποι δεν ορίστηκαν από πουθενά, η συγκολλητική ουσία είναι πέρα για πέρα αφερέγγυα και αποτελεί ερώτημα αν με τέτοιες διαδικασίες, με τέτοιους παράγοντες και με τέτοιο σφικτό εναγκαλισμό από τις μικρότερες συνιστώσες (Κόκκινο, Ξεκίνημα, Ρόζα), είναι δυνατόν οι ανέντακτοι να τύχουν καλύτερης μεταχείρισης.
Το πραγματικό πρόβλημα στο 2ο κύμα δεν είναι το τι πολιτικά λέει (με το οποίο συμφωνώ πέρα για πέρα), αλλά η σκοπιμότητα που οδηγεί διάφορους να το εναγκαλίζονται. Αποτελεί πχ τελείως ξεχωριστή και εκ διαμέτρου αντίθετη περίπτωση (πολιτικά, ιδεολογικά, σε κόντρα με τον κυβερνητισμό, σε σχέση με τον αντικαπιταλισμό κλπ κλπ) η περίπτωση Α.Τ. από τη Θεσ/νίκη που έκανε μια σημαντική παρέμβαση για την πορεία του Σύριζα, με την περίπτωση Τ.Χ. που σε τίποτε δεν διαφοροποιείται από τον ΣΥΝ και που εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε ότι καλλιεργούσε επί μήνες προσδοκίες κατάληψης εκλόγιμης θέσης στο ευρω-ψηφοδέλτιο, διαφημίζοντας την ιδιότητα του “ανένταχτου”. Και φυσικά αποτελεί εκ διαμέτρου αντίθετη περίπτωση μια συνιστώσα που συμμετέχει προσδοκώντας έναν πιο “δικό της” μαζικό χώρο από τον όλον Σύριζα, από έναν ανένταχτο που εναποθέτει τις ελπίδες του για ταρακούνημα της ηγεσίας σε αυτή την πρωτοβουλία.

Ποια είναι τα πολιτικά ζητήματα που εκκρεμούν;

Πρακτικά είναι το σύνολο των αποφάσεων της 1ης Σύσκεψης (για την μη-υλοποίηση των οποίων υπήρξε κριτική, αλλά όχι αυτοκριτική). Επίσης είναι η δυνατότητα του Σύριζα να περάσει από ένα άθροισμα και ανταγωνισμό συνιστωσών και παραγόντων σε ένα άθροισμα και ανταγωνισμό πολιτικών. Επομένως να υπάρχει ειλικρίνεια και τα θέματα να συζητιούνται ανοικτά. Τέλος είναι η δυνατότητα να αποφασιστεί και να προχωρήσει ένα οργανωτικό σχήμα στον Σύριζα που να μπορεί να δώσει νέα πνοή στο εγχείρημα. Για τα οργανωτικά άλλωστε αναμένουμε τη σύσκεψη. Με μπόλικες δόσεις κριτικής για τις προτάσεις κοινής δράσης στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και με απάντηση από τον Α. Αλαβάνο, όσο και ξεχείλωμα προς τα δεξιά από τον Δ. Παπαδημούλη, εκκρεμεί τέλος και μια ενιαία στάση για αυτή την τακτική.

Γιατί δεν συμμετέχουμε στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Εν όψει της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η οποία επαναλαμβάνεται με την ίδια ακριβώς οργανωτική μορφή όπως και πριν από 14 μήνες, δηλώνουμε ότι, αν και εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., δεν μετέχουμε στην σύσκεψη γιατί,
- δεν μας αφορά μια διαδικασία που σχεδιάστηκε για μια ακόμη φορά από μια γραμματεία που δεν μας εκπροσωπεί
- θεωρούμε άχαρο να παίξουμε για τρίτη φορά το ρόλο των «ανέστιων» ανένταχτων που πιέζουν να δοθεί ρόλος στο ΣΥΡΙΖA
Πιστεύουμε ότι η προσδοκία που δημιούργησε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για την ενότητα δράσης των αριστερών δυνάμεων, κατέγραψε μια δυναμική και είχε ευρύτερη απήχηση αλλά παραμένει μετέωρη ενάμιση χρόνο μετά. Αν στην 1η Πανελλαδική Σύσκεψη (που ξεκίνησε για συνδιάσκεψη), πολλές/οι σύντροφοι/ισσες έθεταν ως επείγον το θέμα της ουσιαστικής συμμετοχής όλων όσων μετείχαν στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και της δημοκρατίας στη λήψη των αποφάσεων, σήμερα το στοίχημα μοιάζει να έχει χαθεί. Η αποστράτευση, η κούραση και η αδιαφορία του κόσμου που προσέγγισε ή εξέφρασε τη διάθεση να προσεγγίσει τις επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ είναι φανερή. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν προχώρησε και όπως ήταν αναμενόμενο οπισθοχώρησε.
Η αμηχανία γύρω από το ρόλο των επιτροπών, η δυσλειτουργία τοπικών επιτροπών που είτε αφέθηκαν στον πατριωτισμό των ανένταχτων είτε φορτώθηκαν με γραφειοκρατικές δυσκαμψίες, η απουσία συλλογικής επεξεργασίας κατά την κατάρτιση του προγράμματος, η συρραφή ιδεών και απόψεων αντί για την επιθυμητή ώσμωση και σύνθεση, η γενική χαλαρότητα που υπαγορεύεται από το γεγονός ότι τίποτε δεν κρίνεται στη βάση αλλά όλα αποτελούν αντικείμενο «κλειστής διαπραγμάτευσης» οδηγούν σε
- εσωτερική γκρίνια αφού τόσο οι ανένταχτοι, όσο και τα μέλη των συνιστωσών «καπελώνονται» από μια διαδικασία στην οποία δεν μετέχουν. Πρόσφατη έκφραση αυτής της εσωστρέφειας είναι οι εσωκομματικές έριδες στον ΣΥΝ και οι τριβές για το ευρωψηφοδέλτιο,
- ασάφεια γύρω από τους στόχους, τις θέσεις και τις επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ που δεν εκπέμπει σαφές μήνυμα και παράγει σύγχυση ακόμη και στον κόσμο που δηλώνει ότι τον στηρίζει.
- αδυναμία να ανταποκριθεί στις ανάγκες για ανανέωση στο επίπεδο της παραγωγής ιδεών και της άρθρωσης εναλλακτικού, αριστερού, ανατρεπτικού και ριζοσπαστικού λόγου,
- αδυναμία να εκφράσει και να δώσει πολιτικό περιεχόμενο στις ρήξεις και τις κοινωνικές εντάσεις που πυροδοτεί η οξύτατη κοινωνική, οικονομική και οικολογική κρίση
και τελικά στην ανασυγκρότηση του πολιτικού σκηνικού που χαρακτηρίζεται από τη ηγεμονία του δικομματισμού και που πέρυσι έμοιαζε να αποσυντίθεται, παρά την προφανή ανικανότητά του να δώσει προοπτική.
Το καταγεγραμμένο αποτέλεσμα των δημοσκοπήσεων δείχνει ότι η περίοδος που τμήματα της κοινωνίας στρέφονταν προς το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., λόγω της κινητικότητας γύρω από αυτόν και της αναμονής μιας διαφορετικής πρότασης, παρήλθε.
Πιστεύουμε ότι η κατάσταση μπορεί να αντιστραφεί. Δεν θα έχουμε την ίδια ευκαιρία, αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις. Αρκεί να αποφασίσουν όσοι έκαναν το πρώτο βήμα και ξεκίνησαν το δύσκολο δρόμο των συμμαχιών και των ιδεολογικών και πολιτικών συγκλίσεων, να προχωρήσουν στη διαδρομή. Και τότε θα είμαστε παρούσες και παρόντες.

Μαρίνα Βήχου, Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Κυψέλης
Χρήστος Ρουμπάνης, Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Κυψέλης
Δέσποινα Σπανούδη, Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Βοιωτίας

όποιος συμφωνεί με το παραπάνω κείμενο, μπορεί να επικοινωνήσει στο spanudi@gmail.com

Ποιός θα είναι τελικά ο 2ος ευρωβουλευτής;

Οι συζητήσεις για τον 2ο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζονται, όπως επίσης και αντιπαράθεση πάνω σε αυτό το ζήτημα. Στα πλαίσια αυτού του διαλόγου, αναδημοσιεύουμε δύο απόψεις που έχουν κατατεθεί δημόσια για αυτό το ζήτημα:

Η πρόταση της Ρόζα για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Εχουμε ήδη μπει στην τροχιά των ευρωεκλογών και όπως είναι επόμενο έχει ανοίξει η συζήτηση για τη συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Από την πρώτη στιγμή αυτής της συζήτησης επισημάναμε δύο κινδύνους που θα έπρεπε οπωσδήποτε να αποφευχθούν: Ο πρώτος είναι η υποβάθμιση των κινηματικών καθηκόντων στο όνομα των προεκλογικών διαδικασιών. Ο δεύτερος δεν είναι άλλος από τη διολίσθηση της διαβούλευσης για το ψηφοδέλτιο σε μια διαπραγμάτευση που δεν (θα έπρεπε να) έχει καμία σχέση με την Αριστερά. Αν τον πρώτο κίνδυνο μένει τους επόμενους μήνες να δούμε αν θα μπορέσουμε να τον αποφύγουμε, σε ό,τι αφορά τον δεύτερο οι ανησυχίες μας νομίζουμε πως είναι δικαιολογημένες.
Εκτιμάμε ότι η συζήτηση δεν θα πρέπει να εστιάζεται στα πρόσωπα των υποψηφίων αλλά στις διαδικασίες συγκρότησης του ψηφοδελτίου και τους πολιτικούς όρους λειτουργίας της ευρωομάδας. Όποιος/α και αν τελικά επιλεγεί, στο βαθμό που το οργανωτικό πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ μένει το ίδιο, πολύ λίγο θα μπορέσει να μεταβάλει την υφιστάμενη κατάσταση. Μια κατάσταση όπου ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λειτουργεί ως όλον, η κοινοβουλευτική ομάδα είναι περισσότερο συνάντηση ατομικοτήτων παρά δεμένη συλλογικότητα και η συμμετοχή στο κοινοβούλιο είναι πολύ περισσότερο διαμεσολαβητική διαδικασία κοινωνικών αιτημάτων παρά οργανικό τμήμα μιας ευρύτερης συγκρότησης που δουλεύει μεν σε πολλαπλά επίπεδα αλλά σχεδιάζει και δρα από κοινού με στόχο την ανατροπή των συσχετισμών. Γι’ αυτό και εξαρχής μείναμε μακριά από την ονοματολογία και επιμείναμε στους ακόλουθους πολιτικούς όρους, οι οποίοι –ασφαλώς– αφορούν όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ:
1. Οι ευρωβουλευτές είναι του ΣΥΡΙΖΑ και όχι των συνιστωσών του. Κατά συνέπεια η επιλογή τους μπορεί να έχει επαρκή πολιτική νομιμοποίηση μόνο αν συζητηθεί συνολικά από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο από τη Γραμματεία).
2. Στο βαθμό που οι ευρωβουλευτές είναι του ΣΥΡΙΖΑ και όχι των συνιστωσών, πρέπει να διασφαλιστεί η συλλογική λειτουργία της κοινοβουλευτικής ομάδας και η οργανική σύνδεσή της με τα μη κοινοβουλευτικά όργανα. Βασική προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι η δημιουργία μιας στιβαρής ομάδας συνεργατών, η επιλογή των οποίων είναι αρμοδιότητα του ΣΥΡΙΖΑ και όχι των ευρωβουλευτών ή των συνιστωσών.
3. Η διαχείριση των οικονομικών ανήκει επίσης στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι μισθοί των ευρωβουλευτών και των συνεργατών θα πρέπει να κατατίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ και αυτός με τη σειρά του θα πρέπει να κανονίζει το ύψος των αμοιβών σε σχέση με τις ιδιαίτερες ανάγκες διαβίωσης στο εξωτερικό καθώς και με τον μέσο όρο απολαβών των ελλήνων εργαζομένων.
4. Η συμμετοχή στα κοινοβουλευτικά όργανα δεν μπορεί να είναι αιώνια και να καλλιεργεί τον παραγοντισμό. Είναι απαραίτητο να καθιερωθεί η εναλλαγή.
5. Η συγκρότηση του ψηφοδελτίου πρέπει να εκφράσει τον πλουραλισμό του ΣΥΡΙΖΑ και την (επιδιωκόμενη) σύνδεση του με τα κινήματα, να αποτυπώνει όλη την κοινωνική/κινηματική κινητικότητα της τελευταίας περιόδου. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να περιληφθούν στη λίστα αγωνιστές-τριες που συμμετείχαν στις αντιστάσεις που έδωσαν τον τόνο την προηγούμενη περίοδο: φοιτητές-τριες, πανεπιστημιακοί, επισφαλείς εργαζόμενοι-ες, αγρότες-τισσες, ακτιβιστές-τριες των ελεύθερων χώρων, φυλακισμένοι-ες, ομοφυλόφιλοι-λεσβίες, εθνικές μειονότητες.
6. Είναι αυτονόητη η συμμετοχή γυναικών στις εκλόγιμες θέσεις σε ποσοστό 50%.

Ομάδα Ρόζα

Η εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές

Ο καθορισμός της στάσης του συνόλου ΣΥΡΙΖΑ εν όψει της Πανελλαδικής Σύσκεψης του Απριλίου 2009, δεν μπορεί παρά να γίνει στη βάση δύο παραδοχών:
Αφενός του ότι διεκδικούνται τρεις έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο, με βάση την εκτίμηση της εκλογικής επιρροής των πραγματοποιημένων δημοσκοπήσεων, πράγμα που συνιστά μια σοβαρή προώθηση σε σχέση με την μία έδρα που είχε προκύψει στις εκλογές του Ιουνίου 2004.
Αφετέρου, της διασφάλισης της ισότιμης συμμετοχής και των τριών υπαρκτών και διακριτών ρευμάτων που τον συναποτελούν στην μέχρι σήμερα συγκρότηση και δράση του, και στη βάση της σχετικής συμμετοχής των δυνάμεων των συνιστωσών του στη δομή, στις δραστηριότητες και στις παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα τρία αυτά ρεύματα δεν είναι άλλα από :
Την σχετική συμμετοχή εκπροσώπων της αριστερής πλειοψηφίας του ΣΥΝ (Αριστερό Ρεύμα, ΚΠΔ και ΑΡΑΝ) που συμβατικά αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο των οργανωμένων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, με δεδομένο ότι η ανανεωτική - εκσυγχρονιστική του πτέρυγα όχι μόνον δεν συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά απεναντίας κατακρίνει τα «15 Σημεία Στόχους Πάλης», απέχει από τις διαδικασίες του, εναντιώνεται στην αντισυστημική του στάση και τάσσεται ανοιχτά υπέρ της κεντροαριστερής σύμπραξης με το ΠΑΣΟΚ.
Την έντονη συμμετοχή των ανεξάρτητων στρατευμένων αγωνιστών που σχηματικά αποτυπώνονται στο «2ο Κύμα ΣΥΡΙΖΑ». Μ’ αυτό το ρεύμα που επιδιώκει την ενωτική ανασύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ (από εκλογικό μέτωπο συνιστωσών σε «ενιαίο ομοσπονδιακό πολυτασικό πολιτικό οργανισμό») και τον αντικαπιταλιστικό προγραμματικό του προσανατολισμό, βρίσκονται σε παράλληλη τροχιά, από μια ορισμένη άποψη, συνιστώσες όπως λ.χ. Ξεκίνημα, Κόκκινο, Ρόζα, ΑΚΟΑ κλπ. Αθροιστικά αυτό το ρεύμα συγκροτεί τουλάχιστον το ένα τρίτο του δυναμικού του οργανωμένου ΣΥΡΙΖΑ.
Τις πολιτικές συνιστώσες που συμμετέχουν στη λειτουργία και δομή του ΣΥΡΙΖΑ «δι’ εκπροσώπων», διατηρούν την «περιχαρακωμένη» μικροκομματική τους υπόσταση, διέπονται από αντικαπιταλιστικά προγραμματικά χαρακτηριστικά, αντιτίθενται στα κεντροαριστερά εναλλακτικά σενάρια, ωστόσο όμως δεν συντάσσονται στην κατεύθυνση ενωτικής ανασύνθεσης του ΣΥΡΙΖΑ σε «ενιαίο ομοσπονδιακό πολυτασικό πολιτικό οργανισμό» (π.χ. ΚΟΕ, ΚΕΔΑ, ΔΕΑ, ΔΗΚΚΙ κ.ά.), αντιπροσωπεύουν δε αντίστοιχα το άλλο τρίτο του δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ στη δομή και τη λειτουργία του.
Κατά συνέπεια, οι τρεις έδρες δεν μπορούν, στη βάση των αρχών της ισοτιμίας, της δημοκρατικότητας και της ενωτικής έκφρασης του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές, παρά να κατανεμηθούν από μία σε κάθε επιμέρους ρεύμα, ανεξαρτήτως της σειράς τοποθέτησής τους στο ευρωψηφοδέλτιο. Σ’ αυτά τα τρία υπαρκτά ρεύματα εναπόκειται να ορίσουν τους δημοκρατικούς τρόπους (συναινετικά ή με γενική εκλογική διαδικασία όπως κάνει ο ΣΥΝ με το εσωτερικό του δημοψήφισμα του Μαρτίου 2009) ανάδειξης των τριών εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρωβουλή.
Η πολιτική απαίτηση του ΣΥΝ, όπως διατυπώθηκε στο Προγραμματικό του Συνέδριο του Φεβρουαρίου 2009, για την εκλογή των δύο από τους τρεις ευρωβουλευτές από τις τάξεις του, δεν μπορεί παρά να απορριφθεί από τον όλο ΣΥΡΙΖΑ στην επικείμενη Πανελλαδική Σύσκεψη του Απριλίου 2009 για τους ακόλουθους λόγους:
Κατά πρώτο, η συμμετοχή του ΣΥΝ στις διαδικασίες, όργανα, δράσεις του οργανωμένου ΣΥΡΙΖΑ μετά βίας φτάνει στο επίπεδο του ενός τρίτου των δυνάμεών του.
Κατά δεύτερο, μια τέτοια προοπτική (1η και 3η θέση όπως έχει αποφασιστεί και τείνει να αποτυπωθεί), εξ αντικειμένου εμφανίζει και καταγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ ως απλή εκλογική ομπρέλα του ΣΥΝ, πράγμα που δεν μπορεί παρά να αποκρούεται από την πλειοψηφία των ενεργών δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ.
Κατά τρίτο, με δεδομένο ότι με βάση τους υπάρχοντες συσχετισμούς, η 1η θέση θα καταληφθεί από τον εκπρόσωπο της αριστερής πλειοψηφίας του ΣΥΝ, και η 3η θέση από τον εκπρόσωπο της «ανανεωτικής – εκσυγχρονιστικής» μειοψηφίας του, προκύπτει μείζον πολιτικό ζήτημα για τις δυνάμεις της μεγάλης πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ (δεύτερο ρεύμα, τρίτο ρεύμα και ένα μέρος του πρώτου ρεύματος) για δύο σαφέστατους λόγους :
Από τη μια πλευρά, ο δεύτερος αυτός εκπρόσωπος αντιπροσωπεύει καθαρά την «ανανεωτική – εκσυγχρονιστική» μειοψηφία του ΣΥΝ η οποία δεν συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ, συντάσσεται ανοιχτά με την κεντροαριστερή εναλλακτική λύση, αντιτίθεται στα «15 Σημεία Στόχους Πάλης» του ΣΥΡΙΖΑ και έτσι αναιρεί την συνολικά διαμορφωμένη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.
Από την άλλη πλευρά, εφόσον είναι ρητά διατυπωμένος και σαφώς διακηρυγμένος ο «ανανεωτικός – εκσυγχρονιστικός» προσανατολισμός της μειοψηφίας του ΣΥΝ, επόμενο είναι ότι ο ενδεχόμενος κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος να ακολουθεί αυτή την κατεύθυνση, πράγμα εξίσου ακυρωτικό για τους προσανατολισμούς του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε τελική ανάλυση δεν μπορεί η εμμονή του ΣΥΝ στην «ασύμβατη» (;) πολιτική του ενότητά να τείνει να συμπαρασύρει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ στην αναίρεση, την πολιτική απονεύρωση, την υπονόμευση και την ακύρωσή του.

Ανέστης Ταρπάγκος
ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης

Συμμετέχοντας στον …“διάλογο” του www.syriza.gr

Αν κάποιος ανατρέξει στον δημόσιο "διάλογο" που διεξάγεται στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ θα εκπλαγεί δυσάρεστα. Θα βρεθεί μπροστά σε μια συνάθροιση ενός αρκετά μικρού αριθμού συνομιλητών, που συζητούν με όρους καφενείου για οποιοδήποτε ζήτημα ανακαλύψουν ότι μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μιας τέτοιας συζήτησης. Από τον "διάλογο" απουσιάζουν εμφανώς μέλη των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Και είναι προφανές ότι "συζητούν" όλα τα ζητήματα του ΣΥΡΙΖΑ, συντεταγμένα και κρυφά στις κομματικές τους οργανώσεις.

Αλλά και ο "καθοδηγούμενος" διάλογος από την διαχειριστική ομάδα της ιστοσελίδας, δεν αποκρυσταλλώνει τις πραγματικές συζητήσεις και τις πολιτικές συγκρούσεις που εκδηλώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Στο σύνολό του αποτελείται από μια παράθεση μονολόγων που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Βέβαια, όταν κάποιο κείμενο δεν μπορεί να "ταξινομηθεί" σύμφωνα με τις υποκειμενικές πολιτικές πεποιθήσεις των διαχειριστών, τότε τοποθετείται στα ..σκουπίδια. Με δεδομένα όλα αυτά, αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από τον διάλογο του www.syriza.gr, που μας αφορά ζητήματα σχετικά με τις θέσεις και τις απόψεις μας.


Δημοσιεύθηκε από: Tierra_Izquierda , Δευτέρα 20:30

Σύντροφοι,

επειδή έτυχε να είμαι μεταξύ αυτών που ένιωσαν πέρυσι -κατά τη διάρκεια της Πανελλαδικής- την ανάγκη δημιουργίας ενός "Δικτύου Ανένταχτων Αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ" (ασχέτως του οτι αυτή η προσπάθεια τελικώς δεν προχώρησε και δεν λειτούργησε όπως θα θέλαμε) και φτιάξαμε το σχετικό blog, θα ήθελα να πω οτι δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία το αν μπήκε κάτω από έναν όντως άσχετο τίτλο... Μακάρι να ήταν αυτό όλο κι όλο το πρόβλημα.
(σημ.: επιτρέψτε μου να προβλέψω, οτι η διεύθυνση του blog της "Ενωσης Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ", θα παραμείνει... "ανένταχτη" στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ).

Οφείλω κατ αρχάς να πω οτι δεν συμφωνώ με τον τίτλο της συλλογικότητας (με απωθεί εντελώς, καθώς θυμίζει την περιφερόμενη τραμπούκικη αλητεία του ποδοσφαίρου - επιπλέον, να ενημερώσω οτι ταυτίζεται -ατυχώς- με την επωνυμία ασφαλιστικής εταιρίας που είναι έτοιμη για... εκτόξευση στο διάστημα).
Αφετέρου, δεν αντιλαμβάνομαι την ανάγκη επιπλέον ύπαρξης μίας τέτοιας "Ένωσης". Έχει οργανωτική δομή (αν όχι, τί "Ένωση" είναι; ) και μέλη της είναι οι Ανένταχτοι Αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να μιλάει εξ ονόματός τους;
Γι αυτό το λόγο κι εμείς πέρυσι ήμασταν πολύ προσεκτικοί όταν επιλέξαμε τελικά τον χαλαρό όρο "Δίκτυο" και δηλώσαμε πως η ιδιότητά μας είναι οτι "είμαστε μη ενταγμένοι σε συνιστώσες, που αναγνωρίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως την πολιτική μας εκπροσώπηση - Δεν εκπροσωπούμε κανέναν - Επιδιώκουμε την επικοινωνία μεταξύ των Ανένταχτων του ΣΥΡΙΖΑ και την ανάπτυξη και ανταλλαγή πολιτικού προβληματισμού".
Μου είναι δύσκολο να καταλάβω για ποιό λόγο όλα αυτά που γράφονται στο http://enosy.blogspot.com/ ("enosy"; ρε σεις, μπας και είστε ΑΕΚτζήδες; ;)) με τα οποία εν πολλοίς δεν διαφωνώ (όπως και κάποιες συνιστώσες ακόμη δεν διαφωνούν), δεν θα μπορούσαν να γραφτούν στο http://aristerologia.wordpress.com/ ή ακόμη, στο παρόν forum.
Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει οτι οι σύντροφοι δεν είχαν δικαίωμα να φτιάξουν το δικό τους blog, με τη δική του επιθυμητή μορφή και δομή.

Πάντως, θεωρώ χρήσιμη την κατάθεση τέτοιου είδους απόψεων από πλευράς των φίλων-οπαδών της "Ένωσης", καθώς αναφέρονται σε θέματα που αποτελούν αγωνία όλων μας. Προσωπικά, παλεύω τέτοιες θέσεις (με δυσκολία είναι η αλήθεια) μαζί με συντρόφους μου, μέσα στην Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ που ανήκω, θεωρώντας οτι αν σε επίπεδο Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούμε να επηρεάσουμε και πολλά πράγματα, τουλάχιστον μπορούμε να προσπαθήσουμε για τη δημιουργία Τοπικών Επιτροπών που να υπερβαίνουν το οργανωτικό μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες, τείνοντας προς την ομογενοποίηση και τη δημιουργία de facto "μελών ΣΥΡΙΖΑ", με δικαιώματα και υποχρεώσεις (http://syrizaalimou.wordpress.com/2009/01/20/989/). Πολύ χρήσιμο στην προσπάθεια αυτή, είναι να ακούγονται και οι Ανένταχτοι σύντροφοι που δεν είναι ακόμη ενταγμένοι σε Τοπικές Eπιτροπές και βρίσκονται "παρά πόδα" στο πλευρό στου ΣΥΡΙΖΑ.

Siembra Socialismo!


Και η απάντησή μας

Δημοσιεύθηκε από: Ενωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ , Τρίτη 11:23


Σύντροφε Tierra_Izquierda,

Μακάρι να τηρούνται τα απλά και τα προφανή, και μετά βλέπουμε και για τα …άλλα

Τον τίτλο της συλλογικότητας μας δεν τον διαλέξαμε εμείς! Μας τον επέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον τρόπο που αντιμετωπίζει το θέμα της ένταξης των ανένταχτων. Μέλη δεν θέλουμε να γίνουμε και το έχουμε εξηγήσει αναλυτικά στο blog μας. Όμως, ούτε «φίλοι» δεν μπορούμε να χαρακτηριστούμε, αφού –εκτός των άλλων - ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μας αντιμετωπίζει ως φίλους. Ζητήσαμε να βάλει ένα σύνδεσμό, στην ιστοσελίδα του, αλλά δεν έκανε δεκτό το αίτημά μας. Στείλαμε ένα κείμενο για δημοσίευση στα πλαίσια του διαλόγου που γίνεται για την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, όχι μόνο δε το δημοσίευσαν, αλλά δεν μπήκαν στο κόπο να μας ανακοινώσουν τους λόγους για τους οποίους το λογόκριναν…

Όσο για αυτό που γράφεις: «τουλάχιστον μπορούμε να προσπαθήσουμε για τη δημιουργία Τοπικών Επιτροπών που να υπερβαίνουν το οργανωτικό μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες, τείνοντας προς την ομογενοποίηση και τη δημιουργία de facto "μελών ΣΥΡΙΖΑ", με δικαιώματα και υποχρεώσεις»

Αυτό που προτείνεις, δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που σε άλλες εποχές οι κομμουνιστές το χαρακτήριζαν ως «φραξιονιστική πάλη δίχως αρχές». Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικός μηχανισμός δεν έχει κανένα στοιχείο στην λειτουργία του, απ’ αυτά που έχουν οι οργανώσεις της αριστεράς, ακόμα και το ΚΚΕ. Όμως έχει όλα τα στοιχεία που έχουν οι αστικοί πολιτικοί μηχανισμοί. Ως εκ τούτου δεν μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα αυτό που προτείνεις, γιατί Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως τέτοιος μηχανισμός, δεν επιτρέπει πρακτικές σαν αυτές: «μπέστε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μην δίνετε!....», ούτε βέβαια ότι «μάθανε πως γ… και πλακώσανε και οι γύφτοι». Ορισμένα εγχειρήματα στα οποία πρωτοστατούν κάποιοι «παράγοντες» που χρησιμοποιούν την ιδιότητα του ανένταχτου, καταγράφουν παρόμοιες τις πρακτικές. Όμως ανάλογες πρακτικές αναδεικνύονται και από συνιστώσες του ΣΥΡIZA, όπως η πρόσφατη στάση της ΑΚΟΑ με το θέμα της Κούνεβα. Η ΑΚΟΑ πετάχτηκε σαν πορδή για να καταγράψει δημόσια στις πολιτικές της περγαμηνές την πατρότητα μιας ακόμη «καλής ιδέας». Το πρώτο πράγμα που απασχολεί τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι είναι να μετράνε ποιος την έχει …πιο μεγάλη! Αυτές οι πρακτικές, από την στάση της ΑΚΟΑ για την Κουνεβα ως την πρόταση να «αλωθεί» ο ΣΥΡΙΖΑ από τους …ανένταχτους, τελικά δεν λαμβάνουν υπόψη της καμία έννοια συλλογικότητας και συντροφικότητας.

Επειδή για μας αυτές οι έννοιες της «συλλογικότητας» και «συντροφικότητας» είναι πολύ σημαντικές, δεν σκοπεύουμε να τις συντρίψουμε με την συμμετοχή μας στην διαμόρφωση μικροσυσχετισμών με τους όρους που προτείνεις. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάς την μαρξιστική ρήση για την έκβαση της ταξικής πάλης: «Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι ..κότες!» Και κατά την δική μας άποψη, όλα τα εγχειρήματα ένταξης «ανένταχτων» στο ΣΥΡΙΖΑ, τελικά τα έφαγαν οι …κότες, εκτός βεβαίως από αυτά που στην πραγματικότητα έκρυβαν πίσω τους προσωπικές πολιτικές ανέλιξης. Όμως αυτό είναι άλλο ζήτημα και έχει να κάνει με την ένταξη «παραγόντων» στον ΣΥΡΙΖΑ…

Με συντροφικούς χαιρετισμούς
ΕΟΣ (Ένωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ)

Τι νέο φέρνει το ΝΑΚ στον χώρο της Αριστεράς στη Γαλλία και στην Ευρώπη

Η Δημιουργία του ΝΑΚ έχει προβληματίσει τόσο τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και τον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Σχεδόν όλοι σχολιάζουν ως θετικό το εγχείρημα, όμως δεν τολμούν να πάρουν ανάλογες πρωτοβουλίες…

Η απάντηση του Ολιβιέ Μπεζανσενό στο ερώτημα: Τι νέο φέρνει το ΝΑΚ στον χώρο της Αριστεράς στη Γαλλία και στην Ευρώπη; είναι αρκετά διαφωτιστική για τα χαρακτηριστικά αυτού του τολμηρού εγχερήματος:
"Προσπαθούμε να συσπειρώσουμε για πρώτη φορά όλους όσοι ξεκινούν από τη διαπίστωση ότι η καπιταλιστική κοινωνία είναι «σκατά», ότι πρέπει να την ξεφορτωθούμε και ότι πρέπει να οικοδομήσουμε μια άλλη. Είμαστε υπέρ του επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας: ξέρουμε ότι δεν αρκεί ένας καλός συνδυασμός κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για να αλλάξουμε τον κόσμο. Πρέπει να ξανασυζητήσουμε τα στρατηγικά ζητήματα της Αριστεράς, για να ορίσουμε την έννοια του σοσιαλισμού στον 21ο αιώνα: το ζήτημα της εξουσίας, την έννοια της δημοκρατίας, του διεθνισμού, του φεμινισμού, της οικολογίας. Ψάχνουμε ένα τρίτο μοντέλο κοινωνίας. Έως τώρα γνωρίζουμε δύο είδη κοινωνιών, τις κοινωνίες του καπιταλισμού της Δύσης και τις κοινωνίες της γραφειοκρατίας της Ανατολής. Και στις δύο μία μειοψηφία αποφασίζει για την πλειοψηφία: η μειοψηφία των πλουσίων στις καπιταλιστικές κοινωνίες και η μειοψηφία του γραφειοκρατικού μηχανισμού στις κοινωνίες της ανατολής. Εμείς προτείνουμε ένα τρίτο μοντέλο, όπου η πλειοψηφία θα αποφασίζει για τον εαυτό της. Ταυτόχρονα, η ριζοσπαστική και επαναστατική αριστερά θα προσπαθήσει να βρει τον δικό της τύπο επανάστασης, ξεκινώντας από την ιδέα ότι η επαναστατική αριστερά υπήρξε χρήσιμη και αποτελεσματική στις κοινωνικές κινητοποιήσεις και τις πολιτικές μάχες.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε τα κινήματα. Εμείς προσπαθήσαμε, επί 17 χρόνια, να προετοιμάσουμε το κλίμα, ώστε να δημιουργηθεί αυτό το Νέο Κόμμα μέσα από ένα συνασπισμό των ρευμάτων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Όμως, η ιστορία του καθενός βάραινε πολύ όταν καθόμασταν στο τραπέζι και καταλήγαμε κάθε φορά να ... σκοτωνόμαστε, διότι ο παλαιότερος ήθελε να έχει το πάνω χέρι. Γι΄ αυτό διαλέξαμε (σ.σ. στο ΝΑΚ) μία διαδικασία περισσότερο από τα κάτω, ένα αυστηρό πλαίσιο που να υποχρεώνει όλους τους αγωνιστές της Αριστεράς, που έχουν διαφορετικές ευαισθησίες, να πουν μεταξύ τους: Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ήταν οργανωμένοι πουθενά, υπάρχει κόσμος από κάτω και δεν μπορούμε να τον αφήσουμε να φύγει εξ αιτίας των δικών μας τσακωμών.
Στο διεθνές και το ευρωπαϊκό επίπεδο, εάν το ΝΑΚ μπορεί να βοηθήσει να συναντηθούν οι οργανώσεις που είχαν χάσει τη συνήθεια να συζητούν μεταξύ τους και να δρουν από κοινού, εμείς θα χρησιμοποιήσουμε το ΝΑΚ ως εργαλείο για να το πετύχουμε. Το κάναμε σε διάφορες ευκαιρίες, πολλές οργανώσεις και διεθνείς αντιπροσωπείες συναντήθηκαν στη διάρκεια του συνεδρίου, κι ακόμη κι αν οι πολιτικές καταστάσεις δεν είναι ακριβώς οι ίδιες σε κάθε χώρα, ακόμα κι αν οι ιστορίες δεν είναι ίδιες, αισθανόμαστε ότι οι προσδοκίες για μια τέτοιου τύπου ένωση των δυνάμεων γίνονται όλο και πιο σημαντικές."
(Από την Συνέντευξη του Ολιβιέ Μπεζανσενό στην Αγγέλικα Σαπουνά και τον Νίκο Σερβετά στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ)