Ουδείς αναμάρτητος…

Αναδημοσίευση από την στήλη της εποχής "Ο δικηγόρος του διαβόλου"

Το τελευταίο διάστημα, μετά την επιθετική «εξαγορά» του ΣΥΡΙΖΑ και την κυριαρχία του κασσελακικού μοντέλου, αρχίζουν και γράφονται κείμενα που επιτέλους θίγουν τον ρόλο του Αλέξη Τσίπρα που για πολλά χρόνια ήταν η «ιερή αγελάδα» την οποία δεν έπρεπε να αγγίζουμε, ο μεγάλος ηγέτης που χωρίς αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ένα τίποτα και που, αν λέγαμε κάτι εναντίον του, μας καταχωρούσαν αυτόματα στην πλευρά του αντιπάλου. Μόνο που, όλοι όσοι καταφεύγουν σ’ αυτή την όψιμη κριτική, αποφεύγουν να θίξουν τις περιόδους που και οι ίδιοι ήταν συμμέτοχοι στην οικοδόμηση του μοντέλου Τσίπρα, αποφεύγουν δηλαδή ακόμα και την ελάχιστη αυτοκριτική που είναι απαραίτητη για μια νηφάλια ανάλυση του φαινομένου που οδήγησε στην σημερινή κατρακύλα. Όπως φαίνεται, η αυτοκριτική αντιβαίνει στην παγιωμένη αριστερή έπαρση και αυταρέσκεια και έτσι, αντανακλαστικά, οδηγούνται στην απόλυτη υπεράσπιση και δικαιολόγηση των μέχρι τώρα πολιτικών επιλογών τους. Κι επειδή κάποιοι, για να αποφύγουν την συζήτηση, μπορεί να πουν ότι δεν ωφελεί μια βουτιά στο πολύπαθο παρελθόν της Αριστεράς, ας περιοριστούμε στην περίοδο που ξεκινά με την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή:

• Στις εκλογές του 2006 για τον δήμο Αθηναίων, ενώ είχε ανακοινωθεί η υποψηφιότητα του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, με συνοπτικές διαδικασίες προέκυψε η αντικατάστασή του από τον φρέσκο και λαμπερό, τότε, Αλέξη Τσίπρα, που ξεκίνησε την πολιτική του παρουσία με ένα μίνι εσωτερικό «πραξικόπημα» το οποίο υποστήριξαν όλοι οι σημερινοί, όψιμοι επικριτές του. Ο Παπαγιαννάκης θεωρούταν τότε «δεξιός» ενώ ο Τσίπρας «αριστερός» κι οι συσχετισμοί τον ευνοούσαν. Είναι φορές, όμως, που η διαδικασία είναι ουσία…

• Στην σκοτεινή περίοδο της αλλαγής ηγεσίας μεταξύ Αλαβάνου – Τσίπρα, που στη συνέχεια οδήγησε στο σβήσιμο από τον πολιτικό χάρτη του «βαρόνου» Αλαβάνου, οι αριστερές τάσεις του Συνασπισμού στήριξαν τον Τσίπρα και κατόπιν ανέλαβαν ως αντιπαροχή καίριες θέσεις στον κομματικό μηχανισμό. Το ηγετικό μοντέλο άρχισε να στήνεται, τον γνώριζαν όλοι, άσχετα αν αφελώς νόμιζαν ότι μπορούσαν να το ελέγξουν.

Για τον ε­νιαίο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και το ρό­λο της Α­ΚΟ­Α

Αναδημοσίευση από την "εποχή"

Ολο­κλη­ρώ­θη­κε το πε­ρα­σμέ­νο σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο η συ­νε­δρία­ση της Πα­νελ­λα­δι­κής Συ­ντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής της Α­ΚΟ­Α, που εί­χε ως κύ­ριο θέ­μα τις διερ­γα­σίες στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την πρό­τα­ση για τον με­τα­σχη­μα­τι­σμό του σε ε­νιαίο πο­λι­τι­κό φο­ρέα. Τα μέ­λη του ορ­γά­νου υ­περ­ψή­φι­σαν την πρό­τα­ση, ε­νώ τέ­θη­καν σε ψη­φο­φο­ρία μια σει­ρά α­πό τρο­πο­λο­γίες για το ρό­λο της Α­ΚΟ­Α, τη λει­τουρ­γία της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ο­μά­δας, τα α­ρι­στε­ρά μέ­σα μα­ζι­κής ε­νη­μέ­ρω­σης κ.λ.π. Ταυ­τό­χρο­να, με­γά­λο μέ­ρος της διή­με­ρης συ­ζή­τη­σης α­φιε­ρώ­θη­κε στα α­νοι­χτά μέ­τω­πα πά­λης και τη συμ­βο­λή της Α­ΚΟ­Α σε αυ­τά. Για πα­ρά­δειγ­μα, έ­γι­νε συ­ζή­τη­ση για τη φο­ρο­λη­στεία, το ξε­πού­λη­μα της δη­μό­σιας πε­ριου­σίας, τα αυ­τό­νο­μα δί­κτυα αλ­λη­λεγ­γύης κ.λ.π. Στη διάρ­κεια της συ­νε­δρία­σης α­πο­φα­σί­στη­κε η πραγ­μα­το­ποίη­ση ει­δι­κής η­με­ρί­δας για τα ζη­τή­μα­τα της α­ρι­στε­ράς στη μνή­μη του Γιάν­νη Μπα­νιά.

Ομό­φω­να ψη­φί­στη­κε η πρό­τα­ση για τον ε­νιαίο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που σύμ­φω­να με τα μέ­λη του ορ­γά­νου θα πρέ­πει να λει­τουρ­γεί δη­μο­κρα­τι­κά, πλου­ρα­λι­στι­κά, με κα­το­χυ­ρω­μέ­νη την ύ­παρ­ξη των δια­φο­ρε­τι­κών ρευ­μά­των ι­δεών. Στη διάρ­κεια της συ­νε­δρία­σης πολ­λά μέ­λη της ΠΣΕ με­τέ­φε­ραν ε­μπει­ρίες α­πό τις πε­ριο­χές τους, ε­στιά­ζο­ντας το εν­δια­φέ­ρον τους σε ζη­τή­μα­τα λει­τουρ­γίας τη νέα πε­ρίο­δο, στο ρό­λο των με­λών, στην α­νά­γκη ου­σια­στι­κών πο­λι­τι­κών δια­δι­κα­σιών. Ομό­φω­να, ε­πί­σης, ψη­φί­στη­κε η πρό­τα­ση πραγ­μα­το­ποίη­σης πα­νελ­λα­δι­κής συν­διά­σκε­ψης της Α­ΚΟ­Α πριν α­πό τη συν­διά­σκε­ψη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ώ­στε να α­πο­φα­σι­στεί με συλ­λο­γι­κό τρό­πο η συμ­βο­λή της ορ­γά­νω­σης σε αυ­τή την πο­ρεία.