TO "OXI" ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ "ΝΑΙ" ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΚΡΕΜΑΤΟΡΙΑ

Απόσπασμα από την ομιλία του Π. Λαφαζάνη (στο 3ο συνέδριο «Φυσικό Αέριο και Ηλεκτρισμός» με τίτλο: "Ελληνική αγορά ενέργειας: Δύναμη Ανάπτυξης και σταθερότητας στη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης", το οποίο λαμβάνει χώρα στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία, στην Αθήνα, διοργανώνεται από το Research Centre for Energy Management (RCEM) του ESCP Europe και τελεί υπό την αιγίδα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος)

Κυρίες και κύριοι,

Η Ελλάδα επιδιώκει να επιτύχει άμεσα μια συμφωνία με τους «θεσμούς».

Θέλουμε μια συμφωνία, όμως, που να σέβεται την αξιοπρέπεια της χώρας και του λαού μας και να ανοίγει παράθυρα για μια διέξοδο από τη σημερινή κρίση.

Δεν θέλουμε στα δύο αποτυχημένα μνημόνια να προσθέσουμε και ένα τρίτο μνημόνιο σκληρής λιτότητας, βασάνων και στερήσεων του ελληνικού λαού, χωρίς μάλιστα να δίνεται καμιά προοπτική στον τόπο.

Θέλω να τονίσω προς όλες τις κατευθύνσεις: η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε ομηρία από κανέναν. Και κάνουν βαρύτατο λάθος και ατόπημα όσοι στην Ευρώπη τη θεωρούν όμηρο.

Ο άρχοντας της ΣΠΙΘΑΣ βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τους κομματικούς μηχανισμούς της Αριστεράς...

Πολυτεχνείο 73

Είναι πλέον φανερό ότι τα επιτελεία της Ε.Ε. και του ΔΝΤ άρχισαν την εφαρμογή του PLAN Β' που προβλέπει την χρεωκοπία της χώρας και την αποβολή της από την ΟΝΕ και το ΕΕ. Η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει αναλάβει να υλοποιήσει ακριβώς αυτό το σχέδιο, ώστε το χρηματοπιστωτικό σύστημα να έχει το μικρότερο δυνατό κόστος και να περιοριστούν οι συνέπειες της χρεωκοπίας στις χώρες της ευρωζώνης και στο κοινό τους νόμισμα.

Ο Μάρτιος είναι ο κρίσιμος μήνας γιατί τότε οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας που θα πρέπει να εκπληρωθούν είναι δεκαπλάσιες από την 6η δόση, η οποία μας έχει δημιουργήσει τόση αναστάτωση τους τελευταίους μήνες. Μέσα σε αυτό το διάστημα θα μπει χέρι στην δημόσια και η ιδιωτική περιουσία και θα εκποιηθούν οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας.

Δυστυχώς η Αριστερά δεν μπορεί να αποτελέσει την εναλλακτική πολιτική λύση στην σημερινή πολιτική κρίση του συστήματος, διότι αποτελεί και αυτή μέρος του. Είναι εγκλωβισμένη στις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις χωρίς να μπορεί να αρθρώσει μια πολιτική αυτονομημένη από το κράτος και το κεφάλαιο, πολιτική η οποία θα προστατεύει και θα υπερασπίζεται τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας εδώ και τώρα και όχι στην εποχή της δευτέρας παρουσίας του κομμουνισμού. Στην πραγματικότητα η ΔΗΑΡ και ο μισός ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ συντάσσεται με το PLAN A' των επιτελείων της Ε.Ε και του ΔΝΤ, ενώ το ΚΚΕ, ο υπόλοιπος ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπές επαναστατικές δυνάμεις συμπλέουν με το PLAN B', το οποίο έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει η νέα κυβέρνηση Παπαδήμα...

Το βιντεοσκοπημένο μήνυμα του Μίκη Θεοδωράκη σήμερα (15/11) στην εκπομπή του Λαζόπουλου αλλά και το τελευταίο του κείμενο/κάλεσμα  “ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. (ΕΛληνική ΛΑϊκή Δημοκρατική Αντίσταση) - Μίκης Θεοδωράκης” μας έκαναν να συναισθανθούμε για μια ακόμα φορά την ανεπάρκεια των μηχανισμών της Αριστεράς, οι οποίοι μπροστά στην κρίση του πολιτικού συστήματος για το μόνο πράγμα που νοιάζονται είναι η δική τους πολιτική επιβίωση.

Ο Άρχοντας της ΣΠΙΘΑΣ - με όλα όσα του έχουμε καταλογίσει – γίνεται τελικά πιο συμπαθής απ' το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό της Αριστεράς, το οποίο έχει αναλάβει εργολαβικά την σωτηρία του λαού και του έθνους. Πρώτα απ' όλα γιατί δεν πουλάει τα παραμύθια που κυριαρχούν στο χώρο της Αριστεράς, όπως το παραμύθι για αυτά που θα συμβούν αν χρεοκοπήσει η χώρα και αν βγούμε από την Ε.Ε και την ΟΝΕ , ότι δηλαδή δεν θα πεινάσουμε, ότι γρήγορα τα πράγματα θα βελτιωθούν, η χώρα ότι θα μπει σε τροχιά “παραγωγικής ανάπτυξης”, θα εξαφανιστεί η ανεργία, θα ζούμε ειρηνικά με τους γειτονικούς λαούς και άλλα φαιδρά παρόμοια...

Επίσης, δεν πουλάει το παραμύθι για την ενότητα της αριστεράς. Σήμερα σχεδόν όλο το πολιτικό προσωπικό της αριστεράς είναι εγκλωβισμένο μέσα σε ίντριγκες και σε παραγοντισμούς προσπαθώντας εναγώνια να οικοδομήσει ένα νέο κακέκτυπο του ΕΑΜ. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κάθε επί μέρους μηχανισμός επιφυλάσσει βεβαίως για τον εαυτό του τον ρόλο που είχε το ΚΚΕ στο ΕΑΜ, δηλαδή επιδιώκει να εξασφαλίσει την πολιτική ηγεμονία με οργανωτικές μεθόδους. Σε αντίθεση με αυτές τις πρακτικές ο Άρχοντας της ΣΠΙΘΑΣ καλεί σε “γενική εξέγερση”, “μέσα σε κλίμα συλλογικότητας και ισότητας”

Με αφορμή το χθεσινό συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας...

(εικόνες που δεν είδατε στα δελτία των ειδήσεων...)

Πως καταλαβαίνουμε τον τελευταίο καιρό αν μια αν μια πορεία είναι μαζική; Αν την συγκρίνουμε με την αντίστοιχη του ΠΑΜΕ. Ε, λοιπόν χθες η πορεία που έγινε από τα σωματεία και τις ομοσπονδίες που συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Κλαυθμώνος ήταν σαφώς πιο μαζική από την αντίστοιχη “ταξική” του ΠΑΜΕ.

Εικόνες από την γυναικεία
συμμετοχή στην πορεία

Δυστυχώς η μαζικότητα του χθεσινού συλλαλητηρίου πέρασε σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το μικρό και μεμονωμένο αριθμό των επεισοδίων που σημειώθηκαν. Αυτά τα επεισόδια προβλήθηκαν ιδιαίτερα από τα ελληνικά και ξένα ΜΜΕ.

Ως γνωστόν η Αστυνομία μετά το καλοκαίρι έχει αναπτύξει ένα σχέδιο περιφρούρησης της πλατείας Συντάγματος και επιδιώκει με κάθε μέσο να μην επαναληφθεί η κατάληψή της με τους όρους που συνέβη μετά την 25η Μάη. Γιαυτό επιτίθεται απρόκλητα και διαλύει με βίαιο τρόπο κάθε μαζική συγκέντρωση που γίνεται γύρω από την πλατεία Συντάγματος. Συχνά συμβαίνει, όταν οι συγκεντρώσεις είναι προγραμματισμένες στο Σύνταγμα, η Αστυνομία να επιτίθεται πριν καν ξεκινήσουν, για να μειωθεί δραστικά η μαζικότητά τους. Και σε ένα βαθμό αυτό το σχέδιο έχει λειτουργήσει αποτελεσματικά. Βέβαια ο κόσμος που κατεβαίνει στις διαδηλώσεις έχει πλέον συνηθίσει αυτό το κλίμα, το οποίο δεν του προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση. Είναι μάλιστα προετοιμασμένος και φέρνει τον κατάλληλο εξοπλισμό για την προστασία του από τα δακρυγόνα.

(Εκτός από τους ..."δημοσιογράφους" χθες κακοποιήθηκε από τα ΜΑΤ και "ο Κανέλος")

Όμως η πολιτική της κυβέρνησης δεν αποσκοπεί κυρίως σε αυτόν τον κόσμο, αλλά σε αυτούς που κατεβαίνουν σπάνια ή καθόλου στις διαδηλώσεις και στις κινητοποιήσεις. Αποβλέπει στο να τους φοβίσει και να τους κρατήσει μακριά από το να κατέβουν στο δρόμο.

Δεν θα μπούμε στην προσφιλή συζήτηση της Αριστεράς περί “προβοκατόρων”. Ήδη τον τελευταίο καιρό έχει αποδειχθεί ότι δεν χρειάζεται καν κανένα πρόσχημα για να επιτεθεί η αστυνομία σε μια διαδήλωση. Η Αριστερά αντί να πρωτοστατεί και να οργανώνει τον κόσμο για να εξεγερθεί ενάντια στο πολιτικό σύστημα που είναι υπεύθυνο για την σημερινή δεινή κατάσταση που βρίσκονται οι εργαζόμενοι, είναι εγκλωβισμένη στην αναζήτηση διαχειριστικών λύσεων. Ματαιοπονεί προσπαθώντας να χαράξει εθνικές πολιτικές ανασυγκρότησης για το ντόπιο κεφάλαιο στα πλαίσια ενός κρατικού καπιταλισμού που στα όνειρά της τον βαφτίζει δρόμο για τον σοσιαλισμό...

Η Αριστερά λοιπόν, αντί να πρωτοστατεί στους αγώνες και να τους πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, να ξεσηκώνει και να συντονίζει τον κόσμο μέσα από εξεγερσιακές πρακτικές, περιμένει μοιρολατρικά να σημάνει η ώρα της, όταν η χώρα θα βρεθεί εκτός της ΟΝΕ και της ΕΕ. Φαντασιώνεται την επιστροφή δραχμή ως “μάνα” από τον ουρανό που θα ανατρέψει τον κοινωνικό συσχετισμό μέσα από μια “παραγωγική” ανάπτυξη της χώρας, αλλά και θα της ανοίξει το δρόμο για να ανέλθει στην εξουσία. Όμως, όταν αυτά τα "όνειρά" της πραγματωθούν σαν επιλογές επιβεβλημένες από τα επιτελεία του αστισμού, του ΔΝΤ και της Ε.Ε. τότε θα είναι αργά, και για την ίδια αλλά και για τον τόπο...

Η πολιτική στο τιμόνι: άρνηση πληρωμής του χρέους εντός της ΟΝΕ και εντός της ΕΕ.

...και στην νοηματική Γλώσσα

Οι πρόσφατες εξελίξεις δείχνουν ότι η πιο ενδεδειγμένη επιλογή που θα όξυνε παραπέρα την κρίση και θα τρόμαζε τα διευθυντήρια της Ε.Ε και του ΔΝΤ είναι η λύση που απορρίπτουν μετά βδελυγμίας ως καταστροφική οι αριστεροί και οι δεξιοί οικονομολόγοι: είναι η επιλογή της στάσης πληρωμών – άρνηση αποπληρωμής του χρέους εντός της ΟΝΕ και εντός της ΕΕ.

Ως γνωστόν, οι αριστεροί και οι δεξιοί οικονομολόγοι υπηρέτες της ίδιας “επιστήμης” είναι: της επιστήμης της πολιτικής οικονομίας. Ξεκινούν λοιπόν από τις ίδιες αφετηριακές παραδοχές για να κάνουν τις αναλύσεις τους και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους, παραδοχές που “αυτονομούν” την οικονομία από την ταξική πάλη και την πολιτική. Είναι προφανές ότι αν δεν υπήρχε αυτή η “αυτονομία” της οικονομίας, δεν θα μπορούσε να υπάρχει και επιστήμη για την οικονομία, ούτε βεβαίως και ειδικοί επιστήμονες επ' αυτών των θεμάτων.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο ότι αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι οικονομολόγοι ταυτίζονται στον καταστροφικό χαρακτήρα αυτής της επιλογής. Και εκεί ακριβώς σταματάει ο ρόλος τους για την αριστερά που αγωνίζεται για την ανατροπή του καπιταλισμού. Αν πράγματι η Αριστερά θέλει να κάνει “Πολιτική”, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνει είναι να μην αναθέσει αυτό τον ρόλο στους τεχνοκράτες της εξουσίας, που ονομάζονται οικονομολόγοι. Είναι σαφές ότι οι όποιες λύσεις θα προτείνουν (ανεξάρτητα από το αν μιλάνε για έξοδο ή παραμονή στην ΟΝΕ και στην ΕΕ) κινούνται στην κατεύθυνση πως θα ξεπεράσει την κρίση του καπιταλισμού και όρους καπιταλιστικής οικονομίας. Το κύρος και η εμβέλεια της επιστήμης τους περιορίζεται εντός των καπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών. Ως γνωστόν, δεν υπάρχει “σοσιαλιστική” οικονομική επιστήμη γιατί δεν υπάρχει και “σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής”. Όποιος λοιπόν αναφέρεται σε μια άλλη κοινωνία και κινείται στην κατεύθυνση της ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής οι οικονομολόγοι επιστήμονες δεν μπορούν να προσφέρουν και πολλά πράγματα σε αυτές τις αναζητήσεις...

Είναι χαρακτηριστικό όταν μιλούν οι αριστεροί και οι δεξιοί οικονομολόγοι για “ανάπτυξη” της χώρας και την “παραγωγική βάση” της εννοούν το ίδιο πράγμα, όπως αυτό προσδιορίζεται από την “επιστήμη” τους:  είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη και ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Γι αυτό χρησιμοποιούν και τα ίδια μεγέθη και τους ίδιους δείκτες για να την περιγράψουν. Η ανάπτυξη όμως στην οποία αναφέρεται – ή καλύτερα θα έπρεπε να αναφέρεται - η Αριστερά. δεν μπορεί να μπει και να περιγραφεί με τα δικά τους νουμεράκια και τους δικούς τους δείκτες. Πρόκειται για κάτι το εντελώς διαφορετικό, γιατί προσδιορίζεται από πολιτικές προτεραιότητες και όχι προτεραιότητες που επιβάλει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής...

αντι-καπιταλιστικό ρουσφέτι

του Γιώργου Πρασσά

προς Α.Σ.

μετά τις εκτιμήσεις διεθνώς αποδεκτών αναλυτών, ασχολούμενων με την επιστημονική πρόβλεψη δεδομένων (επιστημονικός σοσιαλισμός, κάτι σαν Καζάκης + Λαπαβίτσας), τις οποίες μπορείς να παρακολουθήσεις ολοκληρωμένα στο  video:

αιτούμαι άμεσα διορισμένη θέση στην ο.τ. (ομάδα τεκμηρίωσης) της π.γ. (πολιτικής γραμματείας) της τ.ε. (τοπικής επιτροπής) του α.β. (αριστερού βήματος) Αχαΐας, στο οποίο συμμετέχεις με κεντρικό - όπως πάντα - ρόλο, προκειμένου να θέσω ολοκληρωμένα σε εφαρμογή συγχρηματοδοτούμενο από την ε.ε. project οριζόντιου εργατικού ελέγχου στον τομέα παραγωγής μελετών και καλλιτεχνικών έργων, που έχω επεξεργαστεί με σ/φους του ευρύτερου μετώπου (αλ.& αλ.), υπό συνθήκες μεσημεριανής μπυροποσίας:

άλλως τε,

και υμείς μαρξισταί είμεθα...

(κάνε κλικ στην εικόνα για να δεις το video)